چهارده معصوم (ع) › حضرت امام علی (ع) › شهادت
این شبا که چشم خسته ام غرق اشک و التماسه
این شبا که چشم خسته ام غرق اشک و التماسه
دخیل تار عبای یه آقای ناشناسه
آقایی که کوچه های کوفه می شنید صداشو
می دیدند نیمه های شب تا خرابه رد پاشو
خسته از بار زمونه شبیه لاله ای پرپر
حالا با فرق شکسته
افتاده میون بستر
می شه آماده ی رفتن نیمه شب امام کوفه
ولی غرق خونه میگه مُردم از مرام کوفه
میدونه مردم کوفه ندارند مرام و احساس
ماجرا تموم نمی شه تازه این اول غمهاس
میدونه بیست ساله دیگه قصه ی شهر فریبو
داره زیر لب می خونه روضه ی شیب الخضیبو
میدونه به روی گلهاش راه آب رو هم می بندند
می دونه یه روز به اشک زینبش اینجا می خندند
خیره می شه چشم خسته اش تو کوفه به سوی نیزه
می بینه سر حسینو غرقه خون به روی نیزه