شعر مناسب مراسم‌تان را پیدا کنید

ای باده کشان سبو لبالب بزنید

می از خم پر فروغ مذهب بزنید

ای اهل سخا امامتان آمده است

ناز قدمش کف مرتب بزنید

من نگویم با شمایم لیک عمری با شمایم

سائلی بودم شما دادید جا در این سرایم

بر در این خانه از لطف شما دارم سمت ها

خاکبوسم سائلم عبدم گدایم

نمی دانم که می باشم کجا بودم کجا هستم

اگر عاقل اگر دیوانه خود را بر شما بستم

برانیدم بخوانیدم به عالم گفتم و گویم

که از جوی شما سیراب و از جام شما مستم

گفتمش نقاش را نقشی بکش از زندگی

با قلم نقش حبابی بر لب دریا کشید

گفتمش تصویری از عشق حقیقی را بکش

عکس حیدر در کنار حضرت زهرا کشید

مهر تو به مهر عالم آرا ندهم

شورت به حلاوت دو دنیا ندهم

اشکی که به ماتمت ز چشمم جاری

است

من آن خارم که با گل هم جوارم

کنار گل نشستم گرچه خارم

نه بوی گل، نه رنگ گل گرفتم

ز باغ و باغبانم، شرمسارم

ای ملک دل از آن شما آل پیمبر

جان همه قربان شما آل پیمبر

در روی زمین کلّ سماوات، دل بحر

عالم همه مهمان شما آل پیمبر

آفتاب آینه سایه دیوار شماست

ماه چون چشم من دلشده بیدار شماست

عقل پروانه و دیوانه شمع رختان

عشق چون صید به خون خفته، گرفتار شماست

من از باب عطایت لحظه ای گردم جدا، هرگز

تو دست رد گذاری بر روی قلب گدا، هرگز

من از این در شوم دور و در دیگر زنم، هیهات

تو گردانی مرا سوی در دیگر رها، هرگز

قرآن و عترت نور و خورشیدند با هم

در مطلع هستی درخشیدند با هم

در وسعت دل ها چراغ نور بودند

بر چشم خلقت، نور بخشیدند با هم

من بهشت رضوان را بی شما نمی خواهم

خلد و حور و غلمان را بی شما نمی خواهم

جان چو گشت بی جانان، مرده ای بود بی جان

من قسم به جان! جان را بی شما نمی خواهم

نه نسیمم که به هر کوه و چمن سر بزنم

نه کبوتر که به هر بام و دری پر بزنم

از ازل داشته ام یک دل و دادم به یکی

نیستم عاشق اگر جز در دلبر بزنم

مدح علی و آل علی بر زبان ماست

گویا زبان برای همین در دهان ماست

خوش آنکه خواست شما را فقط برای شما

هوای نفس رها کرد، در هوای شما

چگونه خلق فدای ره شما نشود

که خلق کرده خدا خلق

چرا دست از گناهان بر نداری؟

قیامت را مگر باور نداری؟

خدا را شرم از موی سفید است

تو شرم از خالق داور نداری؟

عمرم تباه و دست تهی، حاصلم گناه

مویم سفید گشته و پرونده ام سیاه

دائم فرار می کنم از مرگ، سوی مرگ

دارم به پیش پای، هزاران هزار چاه

از صفای ضریح دم نزنید

حرفی از بیرق و علم نزنید

کربلا رفته ها کنار بقیع

حرفی از صحن و از حرم نزنید

سپری می شود این ظلم عدو می بازد

می رسد آنکه خداوند بر او می نازد

باشد آنروز ببینند همه عالمیان

در بقیع حضرت مهدی حرمی می سازد

این شبا دل تو سینه نیست عازم کوی احمد است

چون که شبِ تولدِ نبیِ ما محمّد است

یا محمّد قدم به چشمِ ما نهادی

یا محمّد فدای تو این همه شادی

فروغِ دیده آمد، سرور سینه آمد

ظهور این دو آیتِ خوش، هم

قرینه آمد

خزینه ی رسالت خالی شد از گهرها

یا رحمت للعالمین(3)

دل من هوای دلبر کرده

عمری با خیال اون سر کرده

قفس سینه ی من تنگه براش

به روی بال ملک حنای سرمدی است

به دستِ آمنه صد گلِ محمدی است

سر زده گلها یا

محمد

دل عالم، شده مست و غزل عشق می خونه

آسمون ها، از قدومش به خدا نور بارونه

داره عاشق، زیر لب این، ترانه رو می خونه

شده احمد، لیلی دل، دلم اون رو مجنونه

از دل اهل آسمان زمزمه آمده

مژده به عاشقان ابالفاطمه آمده

آمد بهارم

زیبا نگارم

ز یک مشرق نمایان شد دو خورشید جهان آرا

که رخت نور پوشاندند بر تن آسمان ها را

دو مرآت جمال حق، دو دریای کمال حق

دو نور لایزال حق، دو شمع جمع محفل ها

شب شوق و شب وجد و شب شور و شب پیدایش نور و شب تکرار تجلای رسولان الهی، رسد از ارض و سما و ملک و حور، گواهی که شب هجر سر آمد، سحر آمد، سحر آمد، خبر آمد، خبر آمد که شد از آب تهی رود سماوه، شده چون دامن تفتیده ی صحرای قیامت کف دریاچه ی ساوه، خبری تازه به گوش و رسد از غیب سروش و شده آتشکده ی فارس خموش و عجبا اینکه فرو ریخته یکباره به هم کنگره ی کاخ مدائن، نفس پادشهان حبس شده در دل و گشتند همه لال ز گفتار، به امر احد خالق دادار، دگر راه سماوات به شیطان شده مسدود، بتان یکسره بر خاک فتادند و نگویند مگر ذکر خداوند و رسول دو سرا را

عرش و فرش و ملک و آدمی و کوه و در و دشت و یم و قطره و مهر و مه و سیاره و منظومه ی شمسی و کرات و همه افلاک الی این کره ی خاک ز برگ و بر و ریگ و حجر و شاخه و نخل و ثمر و بام و در و مرد و زن و پیر و جوان، ابیض و اسود، همه گویند درود و صلوات از طرف ذات خداوند تبارک و

تعالی و همه عالم خلقت، به خصال و به کمال و به جلال و به جمال و قد و بالای محمد که خداوند و ملایک همه گویند درودش، همه خوانند ثنایش، همه مشتاق لقایش، همه عالم به فدایش، همه مرهون عطایش، که خدا خلق نموده است به یمن گل رویش فلک و لوح و قلم را، ملک و جن و بشر را و همه ارض و سما را

چار ماه است که گردیده به تن آمنه را جامه ی ماتم، به رخش هاله ای از غم، غم عبدالله والا گهرش، شوهر نیکو سیرش، اشک روان از بصرش، اشک نه خون جگرش، خون نه که یاقوت تَرش، بود یکی غنچه از آن لاله ی پرپر ثمرش، داشت چو جانی به برش، بلکه ز جان خوب ترش، مونس شام و سحرش، تا که شبی دید همان مادر دلباخته در خواب، که در دست گرفته است گلی خرم و شاداب، که برده است ز گل های دگر آب، نظر کرد بر آن لاله ی فرخنده که برگشت، یکی قرص قمر گشت، به یک لحظه پسر گشت، نکوتر ز پدر گشت، چو بیدار شد از خواب، خوش و خرم و شاداب، دلش شد ز شعف آب، به یاد آمدش این نکته که نه ماه تمام است، مه حُسن ختام است، رسیده مه میلاد گرامی پسرش، بر رخ قرص قمرش خندد و بی پرده کند سیر تماشای خدا را

دست غیب غیب امشب پرده از رخ برگرفت

نور او تا ماوراء الملک را در بر گرفت

روی ناپیدای خود را فاش در آیینه دید

پرده چون ذات خدا را روی پیغمبر گرفت

از بام و در کعبه به گردون رسد آواز

کامشب درِ رحمت به سماوات شده باز

بتهای حرم در حرم افتاده به سجده

ارواح رسل راست هزاران پرِ پرواز

به بهار گفتم ثمرت مبارک

به بهشت گفتم شجرت مبارک

به سپهر گفتم قمرت مبارک

به وصال گفتم سحرت مبارک

همه جا غرق نور همه جا شوق و شور

همه جا جشن عید همه جا خلد و حور

ملک و جن و انس شده غرق سرور

ای نثارِ ماهِ رویت سوره ی نور و تبارک

شب سرور آمد سپاه نور آمد

کلیم عالم ها ز کوه طور آمد

ام رسالت زهی جلالت که احمد آوردی

عصمت سرمد مادر احمد محمد آوردی

امشب به ملایک خبری تازه رسیده

لبخند نجات از نفس صبح دمیده

شیطان عوض جامه دل خویش دریده

اوصاف خدا از دهن بت که شنیده

ولادت ختم الانبیاست تجلی ذات کبریاست

ای ملایک همگی خنده به احمد بزنید

هم خنده به گل روی محمد بزنید

خواجه ی عالم خوش آمدی

ای چشم عرشیان به زمین جای پای تو

گردون به زیر سایه ی قد

رسای تو

در آن زمان که حرف زمان و مکان نبود

البشاره که عید احمد آمد خاتم

الانبیا محمد آمد

تمام اشیا تمام ذرات ندا دهند از ارض و سماوات

صل علی محمد و آل احمد(2)

ای صلوات از خدای ذوالجلالت

ای همه پیغمبران محو جمالت

لحظه به لحظه درود بر تو و آلت

یا محمّد یا محمّد، عید میلادت مبارک(2)

شده مکه چراغان ز یمن مقدم تو

زند پر قلب عالم به گرد حرم تو

فدای قدم تو کرم تو حرم تو

یا محمد(3)

یا رسول ا... (2) اب الزهرا رسول ا...

گل باغ من به سراغ من طناز و عشوه گر آمد

یار محبوبم دلبر خوبم غمخوارم از سفر آمد

تار موی تو خال روی شد دام و دانه ی راهم

امشب سخن از جان جهان باید گفت

توصیف رسول انس و جان باید گفت

در شام ولادت دو قطب عالم

تبریک به صاحب الزمان باید گفت