چهارده معصوم (ع) › حضرت محمد (ص) › ولادت
ای چشم عرشیان به زمین جای پای تو
ای چشم عرشیان به زمین جای پای تو
گردون به زیر سایه ی قد
رسای تو
در آن زمان که حرف زمان و مکان نبود
آغوش لامکان به یقین بود جای تو
قرآن دهد نشان که بود روز و شب مدام
ذکر خدا و کار ملایک، ثنای تو
آغوش جان گشوده اجابت در آسمان
از دست داده صبر، به شوق لقای تو
تنها نه مهر و مه، نه سماوات، نه زمین
گشتند انبیا همه خلق از برای تو
تو بحر بی نهایت حقی و هم چنان
بی انتهاست رحمت بی انتهای تو
هر برگ لاله را به ثنایت قصیده ای
هر بلبلی به باغ، قصیده سرای تو
موسی ز هوش رفته به طور از تکلمت
ریزد مسیح از نفس دلربای تو
حبل متین عالم خلقت شود به حشر
آرند اگر به دست، نخی از ردای تو
باشد گل مقدس آدم بدان جلال
یک جرعه زآب جو، کفی از خاک پای تو
خیل ملک که خلقتش از حاصل تو بود
قصدش ز سجده، سجده به آب و گل تو بود
توحید از کلام لطیفت، روایتی
قرآن خود از صحیفه ی حسنت، حکایتی
محشر شود بهشت و جهنم، ریاض گل
بگشاید ار بلال تو چشم عنایتی
روزی که انبیا به صف حشر بگذرند
جز رایت تو بر سرشان نیست رایتی
گو نخل ها قلم شود و برگ ها کتاب
نَبوَد کتاب منقبتت را نهایتی
جز طلعت منیر تو و عترت تو نیست
در عالم وجود، چراغ هدایتی
در حشر نیست راه نجاتی برایشان
حتی ز انبیا نکنی گر حمایتی
در حشر، خلق را به شفاعت نیاز نیست
آید اگر ز چشم بلالت کنایتی
جان جهان به پاش بریزم، اگر کم است
خواند هر آنکه از تو
برایم روایتی
بیش از پیمبران ستم آمد به حضرتت
لبخندها زدی و نکردی شکایتی
در مصحف جمال تو کردیم سیرها
جز آیه های نور ندیدیم آیتی
سوگند می خورم که ندارم نداشتم
غیر از ولایت تو و آلت، ولایتی
یک قطره زآب جوت به صد یم نمی دهم
یک تار موت را به دو عالم نمی دهم
نام احد که نام خداوند سرمد است
میمی بر آن اضافه شده، اسم احمد است
آدم که گشت توبه او نزد حق قبول
از فیض «یا حمیدُ بحق محمد» است
با دیدن جمال تو خوبان دهر را
در دل امید باغ جنان داشتن بد است
دست تو ظرف رحمت بی انتهای هوست
هر چه خدا به خلق ببخشد، از این ید است
مقصود باغ و لاله و حور و قصور نیست
اهل بهشت را سر کوی تو مقصد است
پیش از هبوط آدم و حوا به خط نور
دست خدا نوشت: محمّد مؤید است
ذکر خدا و ذکر ملک تا قیام حشر
پیوسته بر شما صلوات مجدد است
بر سر در بهشت و جهنم نوشته ند
بغض تو نار و مهر تو خلد مخلد است
تفسیر یک حدیث ز میم دهان تو
بالله نیاز من به هزاران مجلد است
گفتم به بزم قرب الهی قدم نهم
دیدم که نغمه ی صلواتت خوش آمد است
ای چهره ی بلال تو باغ بهشت من
این «میثم»، این تو آن همه افعال زشت من