شب میلاد گل سرسبد گلشن طاهاست

شب میلاد گل سرسبد گلشن طاهاست، جهان محو تماشاست، زمین غرق تجلاست، چه شوری و چه وجدی و چه غوغاست، که آمد به جهان نور دل حضرت زهرا، ببینید رخ اشرف اولاد علی را، گل لم یزلی را، فروغ ازلی را، نبیّ منجلی را، که مادر شده زهرا که بابا شده مولا

هله ای اهل ولا، دلشدگان حرم آل عبا، سوختگان مرتضی، امت آل مصطفی، مژده که اینک ز سما آمده افواج ملائک، که صد یاس جنان در کف هر یک، همه خنده به لب، لاله به کف، شوق به دل، نور به رخ، دور مدینه به طوافند، تجلی سه حرفند همه عین و همه شین و همه قافند، همه در پشت در بیت رسولند، همه سائل درگاه بتولند، همه منتظر اذن دخولند، در این بزم قبولند، به لطف نبی و حیدر و زهرا

چه بزمی، چه صفایی، فروزان شده در بیت نبوت، چه نور و چه ضیائی، ملائک همه حیران شده در پرتو انوار خدایی، همه آمده در محضر پیغمبر اکرم، نبی اله اعظم، محمد که بود در همه اعصار و زمان افضل و اقدم، که ببینند جمال گل زهرا، که ببینند امید دل زهرا، که ببیند به طوفان بلا ساحل زهرا، ببینند خدای کرم و جود و سخا را، حسن حاکم اقلیم وفا را، حسن والی و سلطان

صفا را، حسن مجد خدا را، حسن پایه گذار نهضت کرببلا را، حسن نای و نوای نینوا را، ملائک همه در محضر قدسیش مقیمند، به درگاه ولایش همگان اهل ارادت ز قدیمند، همه سائل درگاه کریمند، کریمی که کرم از کرم او شده معنا، زمین در هیجان است، زمان در نوسان است، به عشاق جهان مژده بده نیمه ی ماه رمضان است

عجب لیله ی قدری، چه ماهی و چه بدری، چه وجدی چه سُروری، چه نوری چه ظهوری، اگر کرببلایی شده برپا ، ز تدبیر تو و صلح تو و صبر تو باشد، چه غم اگر که به ظاهر حرمت بقعه ندارد، به وا... که خورشید تمام کهکشانهای جهان قبر تو باشد، که گفته است غریبی، در ایران شب میلاد تو بنگر که چه جشنی است مهیا