چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسن (ع) › شهادت
من امیر دل ولی داورم
من امیر دل ولی داورم
من قرار سینه ی پیغمبرم
من علمدار سپاه حیدرم
من گل یاس سپید مادرم
انعکاس جلوه ی طاها منم
وارث خون دل زهرا منم
پیرو راهم امام کربلاست
از قعود من قیام کربلاست
آتش دل بر رخم پیدا نبود
غصه های من یکی دو تا نبود
آن یکی می گفت با من اینچنین
السلامٌ یا مذلّ المؤمنین
آنکه دائم سنگ دین بر سینه زد
میل بر پایم ز فرط کینه زد
قامت صبر از صبوریم خمید
پای منبر جان به لبهایم رسید
روی منبر دور دور خصم بود
ناسزا گفتن به حیدر رسم بود
قصه ام سوزانتر از این حرفهاست
غصه ی اصلی ز بعد مصطفی است
خانه ی ما خالی از جانانه بود
در عزای مصطفی غمخانه بود
اشکباران بود چشم زینبین
غرقه خون چشم من و چشم حسین
مادر و بابم به لبخند و رضا
پاک می کردند اشک چشم ما
ناگهان دل شوره بر جانم فتاد
گوئیا عالم ز حرکت ایستاد
ناگهان باب عداوت باز شد
کینه توزی با علی آغاز شد
وه چه این بی حرمتی ها زود بود
مادرم در هاله ای از دود بود
باغبان بود و خزان باغ شد
میخ در کم کم ز آتش داغ شد
درب از جا کنده شد با یک لگد
مادرم در پشت در فریاد زد
گفت مهدی مادرت را مرگ برد
محسنم بین در و دیوار مرد
حبل بر حبل المتین انداختند
مادرم را بر زمین انداختند
با غلاف کین به بازویش زدند
ظالمانه ضربه بر رویش زدند
قاتل من کی شرار زهر بود
مقتل من کوچه های شهر بود
خواستم تا یاور مادر شوم
با برادر حامی حیدر شوم
گر نبود این صحنه عاشورا نبود
زیر دست و پا کسی پیدا نبود
مست مست
از ساقی رحمت شدم
زهر کین نوشیدم و راحت شدم