چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسن (ع) › شهادت
ز سر تا پا همه دردم اجل باشد طبیبم
ز سر تا پا همه دردم اجل باشد طبیبم
خدا داند میان خانه ی خود هم غریبم
ندارم ای مدینه ، نفس دیگر به سینه
زده آتش بجانم ، شرار زهر کینه
بیا زینبم ، که جان بر لبم ، تو بنشین در بر
من
چو شمع سحر ، نمانده دگر ، بجز خاکستر من
اگر چه پاره پاره شد دل پر خونم ای زهر
ولیکن تا ابد از لطف تو ممنونم ای زهر
که درد من دوا شد ، حسن حاجت روا شد
به پیش دیده ی من ، چها در کوچه ها شد
به قد کمان ، بدیدم عیان ، من آن رخسار حاکی
به چشمان تر ، گرفتم به بر ، من آن چادر خاکی
که چیده لاله ای را در جهان با تازیانه
که دیده صاحب خانه کند گم راه خانه
شنیدم ناله هایش ، سپر گشتم برایش
به سختی راه می رفت ، خودم بودم عصایش
شکسته پرم ، خدا مادرم ، به مثل لاله پژمرد
من خون جگر ، نبودم اگر ، میان کوچه می مرد
دگر پیغمبر خاتم ز عالم دیده بسته
به رخسار علی امشب غبار غم نشسته
گرفته دختر او ، روی دامن سر او
بسوزد همچو شمعی ، کنار بستر او
چرا مرتضی ، ولی خدا ، به زانو سر گذارد
مگر فاطمه ، امید همه ، دگر بابا ندارد