چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسن (ع) › شهادت
نیست کس غیر از خدا آگاه از سوز نهانم
نیست کس غیر از خدا آگاه از سوز نهانم
خون دلهایی که خوردم ریخت بیرون از دهانم
زهر نا نوشیده قلبم بود مثل لاله پرپر
بس که آمد بر جگر از دوستان زخم زبانم
در وطن نه در میان خانه ی خود هم غریبم
قاتلم گردیده یارب همسر نا مهربانم
قلب من شد پاره آن روزی که خود در کوچه دیدم
مادرم نقش زمین گردید پیش دیدگانم
جعده زهرم داد اما قاتلم باشد مغیره
بر لب از ظلمی که او کرده چهل سال است جانم
خون دلهایی که زهرا و علی خوردند عمری
اشک گردید و روان شد از دو چشم خونفشانم
هر کجا افتاد چشمم یا به ثانی یا مغیره
رنگ از رویم پرید و سوخت مغز استخوانم
من که ختم الانبیا خوانده است طاووس بهشتم
در میان آشیان چون طایر بی آشیانم
باغبان گلشن وحیم ولی از بس غریبم
همنشین خارها در بین باغ و بوستانم
سوخت یاقوت لبم از زهر و شد معلوم آخر
از چه پیغمبر ز طفلی بوسه می زد بر دهانم
گر چه آل مصطفی ظلم فراوان دید «میثم»
نیست از من هیچکس مظلومتر در خاندانم