چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسین(ع) › ولادت
جهانیان شنوید این ندا مبارک باد
جهانیان شنوید این ندا مبارک باد
طلوع نور سراج الهدا مبارک باد
به ملک خون شرف مقتدا مبارک باد
خدای عزّوجلّ را فدا مبارک باد
بهار رحمت بی ابتدا مبارک باد
شب ولادت خون خدا مبارک باد
پیمبران شب عید است، احترام کنید
حسین آمده از جای خود قیام کنید
شبی خوش است به شادی سحرکنید امشب
فرشتگان خدا را خبر کنید امشب
بر آفتاب ولایت نظر کنید امشب
لباس نور سراسر به بر کنید امشب
به شهر آل محمّد سفر کنید امشب
ز کوچه های مدینه گذر کنید امشب
به بیت وحی ز هر جانب احترام کنید
به سیدالشهدا با ادب سلام کنید
خجسته آینه ی کبریاست این مولود
تمام آرزوی انبیاست این مولود
سلاله ی علیِ مرتضاست این مولود
به زخم سینه ی قرآن، شفاست این مولود
مقام و زمزم و سعی و صفاست این مولود
بر او سلام که خون خداست این مولود
خدا
در آینه ی حسن او خدا را دید
جمال احمد و زهرا و مرتضا را دید
سلام خالق منّان به جان و پیکر او
به اشک شوق نبی شسته گشته منظر او
چه چشم ها که بوَد چشمه های کوثر او
پیمبران خدا تشنه کام ساغر او
چراغ عالمیان عارض منوّر او
به بوسه های نبی غرق، پای تا سر او
ز بس قداست توحید و روح قرآن داشت
نبی به پیکر او دست بی وضو نگذاشت
کتاب محکم پروردگار، محکم از اوست
قسم به خالق عالم، تمام عالم از اوست
جلالت و شرف و قدْر و جاه آدم از اوست
جهان از اوست، نه تنها جهان، جنان هم از اوست
به جز خدایی حق، هستِ حق مسلّم از اوست
مگر نه اینکه خداوندگار حی ودود
وجود را به طفیل حسین داد وجود
الا به جان و تنت از خدا سلام! حسین
هماره درس تو بر نسل ها قیام حسین
تو داده ای تو، به آزادگی قوام حسین
خدا گرفته ز نام تو احترام حسین
عبادتِ همه بی مهر تو، حرام حسین
قسم به دین خدا دین تویی امام حسین
قسم به کعبه که تو کعبه ی دل همه ای
که هم عزیز خدا، هم عزیز فاطمه ای
لوای تو به روی شانه ها، لوای خداست
صدای تو به سرنیزه ها، صدای خداست
دلی که ظرف ولای تو گشت، جای خداست
روی منیر تو رویِ خدانمای خداست
ثنای تو ز ازل ذکر انبیای خداست
بریده دست تو دستِ گره گشای خداست
هماره نام تو تا حشر سیدالشهداست
به خون پاک تو سوگند، خونبهات خداست
فرشتگان سماوات خاکسار توأند
پیمبران همگی زائر مزار توأند
تو خود بهشت و شهیدان گلِ مزار توأند
خوش
آن گروه که پیوسته بی قرار توأند
اگر چه خانه به دوشند، در جوار توأند
نگارها همه در موج خون، نگار توأند
ز قطره قطره ی خونت مسیح می جوشد
ز کام خشک تو دین، آب زندگی نوشد
زمینیان سمایی ز دام تن رستند
جدا ز سلسله ات نیستند تا هستند
به غرفه های ضریح تو دست دل بستند
در آن زمان که نبودند، با تو پیوستند
به خاک کوی تو آیینه ی درون شستند
جبین خویش به سنگ غم تو بشکستند
به هر نفس دلشان بزم یادواره ی توست
کتاب محکمشان جسم پاره پاره ی توست
هزار یوسف مصری اسیر بازارت
خداست مشتری لاله های ایثارت
لوای سرخ خدا در کف علمدارت
ندیده، خلق دو عالم شده خریدارت
ز چشم ماست روان اشک چشم خونبارت
گُلِ بهشت دل ماست، شعله ی نارت
سلام گرم خدا بر گلوی عطشانت
هزار مرتبه جان جهان به قربانت
هنوز سینه ی ما داغدار توست حسین
هنوز فصل خزان هم بهار توست حسین
هنوز دیده ی ما اشکبار توست حسین
هنوز جان جهان بی قرار توست حسین
هنوز در نفس ما شرار توست حسین
هنوز عزّت ما در جوار توست حسین
هنوز شیعه ز خون تو چهره می شوید
هنوز بهر تو «میثم» قصیده می گوید