چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › ولادت
وقتی که دیدم دلت حیدریه
وقتی که دیدم دلت حیدریه
روی سینه ات مدال نوکریه
اجازه دادم برام گریه کنی
تا همه بگن اینم مادریه
آتیش دلم غمو آب می کنه
جگر هر آدمو آب می کنه
غصه ها مو که می خونی نسوزی
آخه داره خودمو آب می کنه
روز غربت فراموشم نمی شه
شب وحشت فراموشم نمی شه
اون روزی که دومی وقت غروب
نیتش کشتن گل با غنچه بود
بوی آتیش
بوی خون و بوی دود
همه ی خونمون و گرفته بود
بوی یک غنچه ی پرپر می رسید
بوی داغ دل مادر می رسید
خودمو نقش رو دیوار می دیدم
رو سرم یه دنیا آوار می دیدم
چشم بچه ها به من بود ولی من
دیگه حتی زینب و تار می دیدم