چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسین(ع) › فضائل
نمی دونم نمی دونم چه غمی دارد این دل
نمی دونم نمی دونم چه غمی دارد این دل
نمی دونم نمی دونم چکنم با چنین دل
همه شب تا سحرگه گیرد گیرد بهانه
شود از هر دو چشم اشکم اشکم روانه
خدای من خدای من درد من را دوا کن
نصیب من نصیب من حرم کربلا کن
درد من بی زیارت درمان درمان نمی شه
غصّه ام بی زیارت پایان پایان نمی شه
به کربلات به کربلات عمریه من اسیرم
دلم می خواد دلم می خواد بیام اونجا بمیرم
خاک کرببلایت نور نور دو عینه
به همه گفته ام من آقام آقام حسینه
گرفته ام گرفته ام لعن آل امیه
دلم بود دلم بود دست بی بی رقیه
نتوانم دل از او یکدم یکدم بریدن
از او با یک اشاره از من با سر دویدن