چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › ولادت
محیط نامتناهی ز نور شد سرشار
محیط نامتناهی ز نور شد سرشار
مگر ولادت ختم رسل شده تکرار
سلام داده بر این جلوهْ خالق هستی
قیام کرده بر این نور، احمد مختار
خدای عزّوجلّ کوثری به احمد داد
که قدر او را در «قدر»، کرده خود اقرار
گرفت هستِ خدا را خدیجه از احمد
چنانکه در ره حق کرد هست خود ایثار
چگونه فاطمه را هستِ حق نخوانم من
که بسته است به او هستِ حضرت دادار
بدون فاطمه گردون ز هم فرو می ریخت
بدون فاطمه عالم نمی گرفت قرار
اگر ز خلقت او دست می کشید خدا
قسم به او که نمی داد نخل هستی بار
سلام خلق به زهرا که ذات حق به نبی
رسانده است سلام ورا هزاران بار
یکی به موی وی و دیگری به روی، شبیه
از آن کنند تفاخر، هماره لیل و نهار
بهشت وحی ز
انفاس قدس او سرسبز
دل نبی به تماشای اوست باغ بهار
فدای خاک نیا و تبار او باید
هر آنچه بودِ نیا و هر آنچه هست تبار
چو بابِ خانه او، جبرئیل خواهد سوخت
بدون اذنش اگر در حریم یابد بار
اگر نبود تجلای روی او، تا حشر
تمام ملک خدا بود همچنان شبِ تار
به آهوان تتاری خبر دهید همه
که خاک مقدم زهرا کجا و مشک تتار؟!
جبین اوست منقش به نقش یا «قدوس»
حجاب اوست مزین به ذکر یا «ستار»
توان جمال خدا را به چشم دل دیدن
ز نور عارض او هر کجا بوَد آثار
رسول گفت «فداها» به وصف او، زیبد
کنند خلق خدا جان به مقدمش ایثار
کجا نوشتن اوصاف او بوَد ممکن؟
بگو شوند قلم شاخه شاخه ی اشجار
الا تو مام اولوالعظم انبیا هر پنج!
الا تو بانوی سادات بانوان هر چار!
جحیم، گر تو نگاهش کنی حدیقه ی گل
بهشت، بی نگهت بوته ای بوَد از خار
به یک نگاه شود زائر خدا احمد
همین که می کند از ماه عارضت دیدار
حیات ما به ولای تو بوده از آغاز
وگرنه یکسره بودیم نقش بر دیوار
دعای تو همه چون وحی، سرکشیده به عرش
نماز توست، تماشای حضرت دادار
اگر چه ما ز خطا از تو دور افتادیم
تو لطف و رحمت خود را ز ما دریغ مدار
گناه عادت ما و کرم سجیّه ی توست
بیا ز شانه ی ما کوه جرم را بردار
به بذل نان تو در عین ضعف جوع، سه شب
«ویطعمون علی حبّه» کند اقرار
شب زفاف که دادی لباس نو به فقیر
کرم
به سجده فتاد و ز دست داد قرار
تو وجه داوری و قلبِ قلبِ قرآنی
تو روح احمدی و رکنِ رکنِ هشت و چهار
هزار مرتبه از تارک الصلوه بتر
کسی که بی تو کند سجده روز و شب بسیار
که گفته است مزاری نداری ای مادر!
تو را همیشه در آغوش کبریاست مزار
بگو تلاوت قرآن کنند در کعبه
به لحن حضرت داوود و چشمِ گوهربار
قسم به خالق کعبه که بی ولای شما
همان تلاوت قرآن شود شراره ی نار
اگر عدوی تو باب و برادرم باشد
به دوستیت، ز باب و برادرم بیزار
اگر به روضه ی رضوان قدم نهم هر دم
هزار بار ثناخوانمت چو مرغ هزار
به رب کعبه قسم، از عذاب ایمن نیست
اگر که خصم شما بر حرم نهد رخسار
به پای ناقه ی تو روز حشر، یا زهرا
برات عفو بریزند از یمین و یسار
همین که ناقه ی تو رو کُند به جانب حشر
شود قیامت، از رحمت خدا سرشار
به دوستیِ تو از منکر و نکیر چه باک؟
بگو دهند به قبرم هزاربار فشار
خطابه های تو قلب مدینه را سوزاند
تکان نخورد قلوب مهاجر و انصار
علی که حصن حصین بود حی سرمد را
به حفظ خانه ی او سینه ی تو گشت حصار
نخیزد از دو لبم جز صدای یا زهرا
به دادگاه الهی چو می شوم احضار
اگر که ثبت شود نام من به مصحف تو
جحیم را کنم از اشک شوق خود گلزار
که جز تو نان به یتیم و اسیر بخشد و، خود
دهان روزه کند با گرسنگی افطار
تمام لِشکر شیرخدا تو بودی و بس
نه لشکرش، سپرش بین آن در و دیوار
نه تیغ پورمرادی، نه زخم های احد
مصیبت تو برای علی بوَد دشوار
کتاب مستندِ مکتبِ ولایت را
به سینه ی تو نوشتند با سرِ مسمار
بده اجازه به شیعه که در صف محشر
ز قاتلان تو یک یک برآورند دمار
از آنکه کشت تو را پشت در سؤال کنند
بای ذنبٍ؟ پاسخ بده جنایت کار!
شرار آه تو خیزد ز سینه ی «میثم»
اگر به شعله کشم عرش را عجب مشمار