گریه زهرا(س)کنار قبری که مادرش برای حسین

صاحب این کتاب می نویسد در مشهد الرضا(ع) زنی بود تک پسری داشت همه ی سرمایه اش همین یه پسر بود زد و دست بر قضا پسرش از دنیا رفت بی تابی و بیقراری امانش رو بریده بود شب و روز کارش گریه بود هر روز کارش این بود میومد کنار قبر پسرش و فقط گریه می گرد. این زن می گوید: یه روز که داشتم می رفتم کنار قبر پسرم بنشینم و گریه کنم بین راه فکر کردم و بخودم گفتم اگر پسر تو از دنیا رفت تشنه از دنیا نرفت ، اگه پسر تو از دنیا رفت با شمشیر و نیزه بجونش نیفتادند اگه پسر تو از دنیا رفت غسلش دادند کفنش کردند محترمانه بخاک سپردنش احترامش کردند مؤمنین اومدند عزت کردند اما پسر فاطمه بی غسل و بی کفن رو خاک افتاده بود شروع کردم گریه کردن با خودم تصمیم گرفتم دیگه برای پسرم گریه نکنم از این بعد هر وقت یاد پسرم بیفتم برای غربت حسین گریه می کنم گفت همین جور که می رفتم یاد علی اکبر افتادم خیلی دلم برای مادرش لیلا سوخت گریه می کردم و به سمت قبرستان می رفتم. وارد قبرستان که شدم دیدم هیچکس تو این قبرستان نیست مگس پر نمی زنه خلوت یه زن تنها میون

قبرستان نشسته تک و تنها یه ناله ای داره جگر مو آتش زد هی به سینه می کوبید هی می گفت ولدی ولدی پسرم پسرم. از دور که دیدمش خیلی دلم سوخت گفتم حتما اونم مث من پسرش رو از دست داده کم کم نزدیک که شدم دیدم عجب سر قبر پسر من نشسته داره گریه می کنه سلام کردم گفتم: حتما تو هم مث من داغ دیدی حواس نداری این قبر پسر منه اشتباهی نشستی داری گریه می کنی. دیدم سرشو بالا آورد و فرمود: نه اشتباهی نیومدم دیدم تو برای بچه ی من گریه کردی این اشکای تو زخم دل منو التیام داد گفتم منم بشینم برای بچه ی تو گریه کنم اشکای من زخم جیگر تو رو التیام ببخشه بلکه گریه های من زخم تو رو التیام بده