چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسین(ع) › شهادت
غبار دشت و صحرا بر رخ این کاروان دیدم
غبار دشت و صحرا بر رخ این کاروان دیدم
درون آینه اشک امام عاشقان دیدم
دل زینب به دلشوره است، مگر وقت جدایی شد
بیا یا فاطمه بنگر، حسینت کربلایی شد
دل اینجا می شه صد پاره روز روشن شب تاره می ریزه خون شیرخواره
همینجا قتلگاه ماست همونکه دختر زهراست به فکر دستای سقاست
سفر کردم به همراه اجل بی برگ و بارم کرد
فلک دیدی حسین من به داغ تو دچارم کردی
اگر چه سینه پر درده، گله بر لب نیاوردم
از این غربت به شهر خود، مبادا بی تو برگردم
تویی تو قبله ی عرشم نشو راضی مکدر شم
می ترسم بی برادر شم
هواش قحطیّ بارونه زمینش تشنه ی خونه داداش این دل هراسونه
نمردم دیدم از کینه که با خون تو بازی شد
نبود این ها قرار ما
عجب مهمان نوازی شد
میدونی که نمی خواهم، دو عالم رو بدون تو
بیا برگردیم از این دشت، که کردند قصد جون تو
ز دست دل مکش دامن حسودایی که بد نامند نمی بینند تو را با من
دلی بی حوصله دارم از اینها من گله دارم هراس از حرمله دارم