چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسین(ع) › شهادت
خورشید پنهان شد به قلب کوهساران
خورشید پنهان شد به قلب کوهساران
جسم شهیدان شد ز انجم لاله باران
شد آسمان از جامه ظلمت سیه پوش
شامی پدید آمد پر از فریاد خاموش
شامی که از صبح قیامت تیره تر بود
هر سنگ را در سینه خوناب جگر بود
شام غم انگیزی که صحرا گریه می کرد
بر هر شهیدی چشم زهرا گریه می کرد
شامی که مانند قلم تنها قلم بود
از هم جدا دست و سر و مشک وعلم بود
شامی همه سوز و همه درد و همه آه
تابیده بر جسم شهیدان پرتو ماه
گل ها لب دریای خون پژمرده بودند
در دامن صحرا دو بلبل مرده بودند
شامی که بر گل های عطشان مدینه
در خیمه سقایی کند چشم سکینه
شامی که از آن صبح محشر گشته احساس
زهرا شده در علقمه مهمان عباس
شامی که حتی سنگ هم فریاد می زد
آتش به سوز قلب زینب باد می زد
صحرای سرخ خون شده دارالولایه
قرآن لیلا پای تا سر آیه آیه
مه خفته در خون، قامت زینب هلالی
مادر ز شیرش سینه پر، گهواره خالی
هر طایری چون جوجه گم کرده لانه
نه بال پروازش بوَد نه آشیانه
چشم سکینه تا سحر در خیمه باز است
او مانده بیدار و عمو در خواب ناز است
زهرا کند بر گرد مقتل سوگواری
زینب کند اطراف خیمه پاسداری
خواند نماز و قبله اش روی حسین است
دستش به پیش رو دعاگوی حسین است
با اشک چشم و ناله دل کرده تکرار
«هذا مقام العائذ بک من النار»
چشم، آسمان و رویِ نیلی،
ابرِ زین
الله اکبر باز هم از صبرِ زینب
جز او که با یک کربلا غم می تواند
مثل حسین خود نماز شب بخواند
بالله، به خون پاک ثارالله «میثم»
با صبر دخت مرتضی صبر آورد کم