چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسین(ع) › شهادت
پاره شود پیکرت ای آسمان
پاره شود پیکرت ای آسمان
خاک زمین، بر سرت ای آسمان
یکسره نابود شوی آفتاب
دود شوی، دود شوی، آفتاب
ماه، فلک، ستارگان! خون شوید
ملایک از بهشت بیرون شوید
فرشتگاه آسمان فرشتگان، آه آه
شمر، روان
گشته سوی قتلگاه
فاطمه سر تا به قدم، سوخته
چشم به قتلگهِ او دوخته
فاطمه بر حسین خود، دعا کن
اشک فشان خدا خدا خدا کن
دست گشا و به خدا دل ببند
آه بکش راه به قاتل ببند
خنجر قاتل، تو چه بی حیایی
تشنه ی خونِ حجّت خدایی
سنگ کجا؟ آینه ی جان کجا
چکمه کجا؟ سینه ی قرآن کجا
خنجر قاتل و دل سنگ اوست
محاسن حسین، در چنگ اوست
خاتم انبیا بگویم، چه شد
سیّد اوصیا بگویم، چه شد
حضرت صدّیقه، خدا خدا کرد
شمر سر حسین، را جدا کرد
گشته عیان، نشانه ی قیامت
اهل حرم، سر شما سلامت
صدای «یا حسین» را بشنوید
همه، مهیای اسیری شوید
حنجر تشنه نهری از خون شده
شمر ز قتلگاه بیرون شده
فاطمه، ماهت قمر نیزه هاست
سر حسینت، به سر نیزه هاست
سر به سر نیزه به تاب و تب است
نگاه او به خیمه ی زینب است
یک نگهش به مادرش فاطمه است
یک نگهش به جانب علقمه است
صورتش از خون جبین، خضاب است
بر لب او صدای آب آب است
بر سر نی، ذکر خدا بر لبش
قتلگه است و اسب بی صاحبش
مردم کوفه! چه لعین و پستید
همه حقیقت کُش و زر پرستید
پرده ی حرمت نبی، دریدید
سر از تن حسین او بریدید
چرا به روی اسب ها نشستید
سینه ی او را ز جفا شکستید
چقدر پست و بی حیا و بدید
چرا به خیمه هایش آتش زدید
اگر شما حسین را دشمنید
چرا سکینه را کتک می زنید
در وسط خیمه ی افروخته
به قول آن شاعر دلْسوخته
طفل سه ساله
که کتک ندارد
او که قباله ی فدک ندارد
فاطمه را به خویش، واگذارید
به گوشواره اش چه کار دارید
وای خدایا! نفسم، شراره است
هدف اگر غارت گوشواره است
چه شد که گوشواره را کشیدید
گوش ورا، چو قلب او دریدید
«میثم» از این شعله که افروختی
جان بنی فاطمه را سوختی