چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسین(ع) › شهادت
برای دفن سالار شهیدان
برای دفن سالار شهیدان
شدند قوم اسد با چشم گریان
ندانستند راه دفنشان چیست
غلام و سرور و مولایشان کیست
که نا گه یک سواری شد پدیدار
در آن صحرا به چشمان گهر بار
بگفتا من به اینها آشنایم
که از یاران مردان خدایم
برای دفن آنها کرد اقدام
یکایک کشته ها را خواند با نام
بدیدند کشته ای در خون شناور
بگفتا این بود شبه پیمبر
بود فرزند سالار شهیدان
علی اکبر شهید راه قرآن
بیاوردند یک نعش جوانی
که چون داماد می بودش نشانی
بگفت این مجتبی را نور دو عین است
برادر زاده ی مولا حسین است
بدیدند کشته ای را سر ندارد
به تن انگشت و انگشتر ندارد
بگفتا این ریاض عالمین است
تن صد چاک بابام حسین است
برای خاطر زهرای اطهر
کفن آرید بر این جسم بی سر
کسیکه زینت اهل کساء بود
کفن بهرش
حصیر و بوریا بود
امام چارمین آمد بسویش
بزد بوسه به رگهای گلویش
چو در خاکش نهاد با چشم گریان
همی گفتا حسین جانم حسین جان
ترا کشتند چرا آبت ندادند
کفن بر پیکر چاکت ندادند