چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسین(ع) › شهادت
شکر خدا که شد حرمم خیمه ی غمت
شکر خدا که شد حرمم خیمه ی غمت
ماندم برای سینه زدن در محرمت
رفتند عده ای و فدای رهت شدند
ماندن عده ای که بمانند همدمت
ما بی خبر ز درک حضور محرمیم
گویا هنوز هم
دل ما نیست محرمت
من روضه را به روضه ی رضوان نمی دهم
باشد جواز هر نفسم نوحه و دمت
عشقت مرا برای حسینیه آفرید
این سینه ام پر است ز آوای ماتمت
جائی به غیر گوشه ی هیئت نمی روم
شاید که جان خسته شود خیر مقدمت
هیچ آشیانه امن تر از خیمه ی تو نیست
دفع بلا کنند مصیبات اعظمت
روزی که اشک روضه نیاید ز دیده ام
مردن به از وبال شدن بر مُحرمت
مادر به اشک روضه ی تو داد عادتم
شکر خدا که گریه ما هست مَرحمت
دل در هوای کرب و بلای تو پر کشد
تا سر در حرم بزند باز پرچمت