چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسین(ع) › شهادت
ای به جان بسته کمی آهسته تر
ای به جان بسته کمی آهسته تر
دلبر خسته ، کمی آهسته تر
پر ز اشک بی کس دامان من
می زنی بر هم سر و سامان من
تک سوار من خدا یار تو باد
مادرم زهرا نگهدار تو باد
ای برای من تمام دلخوشی
می روی و خواهرت را می کشی
کاش می شد زیر پای مرکبت
خاک گردد در قدومت زینبت
می روی و بر لب زینب دعاست
وای من برگشتن تو با خداست
پشت پایت اشک خون آورده ام
مرکب مرگ تو را زین کرده ام
قافله سالار بی لشکر شده
بی ابوالفضل و علی اکبر شده
ای امیر تشنه لب پیر توام
در ره میدان عنان
گیر توام
کاش از من ای تمام هست من
جان من می خواستی نه پیرهن
خنده ی دشمن شرار افروخته
خرمن هستی زینب سوخته
هر طرف درد و غم و قحطی آب
بر سرم ای آفتاب من بتاب
چون نسیم افتاده ام دور و برت
مادرم گفته ببوسم حنجرت
رفتنت بی صبر و تابم می کند
زخم پیشانیت آبم می کند
وقت رفتن اشک و آه ذوالجناح
دختری که بسته راه ذوالجناح
کربلا و غربت من وای من
یک زن و این خیل دشمن وای من
زینب و در پشته ها سرگشتگی
زینب و داغ و عزا و خستگی
زینب و بی تو اسیر وای من
ریسمان و درد پیری وای من