چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › ولادت
نبوت نا تمام است و علی تنهاست بی زهرا
نبوت نا تمام است و علی تنهاست بی زهرا
ولایت کشتی گمگشته در دریاست بی زهرا
چنان که بی علی زهرا ندارد کفو و همتایی
علی آری علی یکتای بی همتاست بی زهرا
به قدر قدر و کوثر می خورم سوگند نزد حق
که قدر قدر و کوثر هر دو نا پیداست بی زهرا
نه جنت را نه کوثر را نه غلمان را نه حورا را
نه دنیا را نه عقبا را نخواهم خواست بی زهرا
مبادا ناقه ی او پا گذارد دیر در محشر
که حتی انبیا را بانگ وانفساست بی زهرا
به آیات شفاعت می خورم سوگند در محشر
شفاعت را نه مفهوم است و نه معناست بی زهرا
به پیشانی اهل جنت این مصراع بنوشته
که
جنت دوزخ رنج و عذاب ماست بی زهرا
محبت آب داده لاله های بوستانش را
شفاعت می کشد در حشر ناز دوستانش را
محمد جان جان عالم و زهرا بود جانش
از آن می گفت ای جان پدر بادا به قربانش
زمین و آسمان مهمان سرا و میزبان زهرا
ملک در عرش و جن و انس در فرشند مهمانش
چگونه ، کی ، کجا از خلق آید وصف بانویی
که ذات حق ثنا گو باشد و احمد ثناخوانش
بقرآن می خورم سوگند بی جا نیست گر گویم
محمد خاتم پیغمبران زهراست قرآنش
اگر بی مهر او سلمان گذارد پای در محشر
مسلمان نیستم بالّه اگر خوانم مسلمانش
مناز اینقدر بر عیسای خود ای مادر عیسی
دو عیسی آفرین پرورده این مادر به دامانش
نه جن و انس و حوری و ملک گشتند مبهوتش
که علم کل امیر المؤمنین گردیده حیرانش
ثناها گفته و خواندند در امکان بسی او را
به جز آنکس که خلقش کرده نشناسد کسی او را
تو زهرایی تو زهرای محمد پروری زهرا
رسول الله را هم دختری ، هم مادری زهرا
نبی را پاره ی تن روح ما بین دو پهلویی
امیرالمؤمنین را رکن و کفو و همسری زهرا
گواهی می دهم ای روح احمد هستی حیدر
که تو ، هم مصطفی ، هم فاطمه ، هم حیدری زهرا
گهی گویم امیرالمؤمنین برتر بود از تو
گهی بینم تو از او در جلالت برتری زهرا
تو والشمسی ، تو واللیلی ، تو والفجری ، تو والعصری
تو نوری ، هل اتایی ، والضحایی ، کوثری زهرا
تو از مریم ، تو از هاجر ، تو از حوا ، تو از ساره
نه ، تو از انبیا جز احمد مرسل سری زهرا
امید رحمتٌ للعالمین محبوبه ی داور
پناه انبیا در گیر و
دار محشری زهرا
تو سرّ ناشناس ذات پاک حق تعالایی
نمی دانم که هستی آنقدر دانم که زهرایی
سلام ا... ای جان محمد بر تو و جانت
که پیغمبر کند تعظیم و بوسد همچو قرآنت
تویی آن سرمدی بحر و تویی آن احمدی کوثر
که جوشد تا قیامت گوهر عصمت ز دامانت
خدا خود بر محمد کرد ابلاغ سلامت را
محمد گفت جانان منی جانم بقربانت
تو از روز نخستین میزبان خلقتی زهرا
تمام آفرینش تا صفر حشرند مهمانت
تویی انسیه الحورا تویی حوراء الانسیه
همه در حیرتم حوریه خوانم یا که انسانت
تو نور اللهی و نورٌ علی نورند اولادت
تو الرحمانی و حق داده لؤلؤ ، داده مرجانت
نه تنها خواجه ی لولاک برخیزد به تعظیمت
که جبریل امین آرد سلام از حی سبحانت
تو روحی ، روح ما بین دو پهلوی رسول استی
بتول استی ، بتول استی ، بتول استی ، بتول استی
تو مام یازده عیسای عیسی آفرین استی
تو سرتا پا تمام رحمت للعالمین استی
تو از صبح ازل منصوره ی اهل سماواتی
تو تا شام ابد عرش الهی در زمین استی
امیرالمؤمنین دست خدا بود و یقین دارم
که تو یا فاطمه دست امیرالمؤمنین استی
علی حبل المتین باشد به قران حی سرمد را
یقین دارم تو حبل محکم حبل المتین استی
شنیدم بعد احمد جبرئیلت هم سخن بودی
چه می گویم تو خود استاد جبریل امین استی
تو منصوره ، تو صدیقه ، تو راضیه ، تو مرضیه
تو توحیدی ، تو قرآنی ، تو ایمانی ، تو دین استی
تو هم روح الفؤاد استی ، تو هم باب المراد استی
تو هم عین الحیات استی ، تو هم حق الیقین استی
اگر چه در ثنایت دُر فشاندم یا گهر سفتم
تو بالاتر از آنی من به قدر فهم خود گفتم
قیامت
روز قدر و اقتدار توست یا زهرا
عذاب و عفو هم در اختیار توست یا زهرا
شفاعت می کنی در حشر کل دوستانت را
کرامت تا ببخشی بی قرار توست یا زهرا
نه تنها آدم و نوح و خلیل و موسی و عیسی
رسول ا... هم چشم انتظار توست یا زهرا
رها کردن ، گرفتن ، عفو کردن ، حکم فرمودن
به تو تفویض از پروردگار توست یا زهرا
تمام آفرینش در مزارت گشته گم آری
کجا از دیده ها پنهان مزار توست یا زهرا
میان دشمنان تنها حمایت از علی کردن
به دست و سینه مُهر افتخار توست یا زهرا
مدینه خواست از نفرین تو زیر و زبر گردد
فداکاریت باعث شد که حیدر زنده بر گردد
تو در بیت ولایت شمع سوزان علی بودی
تو جانان محمد بودی و جان علی بودی
چگونه حرمتت پامال شد ای سوره ی کوثر
چرا نقش زمین گشتی تو قرآن علی بودی
علی حق داشت گر از هجر تو سرو قدش خم شد
تو سرو باغ و بستان و گلستان علی بودی
نه در شام عروسی ، نه ز صبح روز میلادت
تو پیش از خلقتت در عهد و پیمان علی بودی
تو تا رفتی علی تنهای تنها شد ، که تو تنها
شریک درد و غمهای فراوان علی بودی
تو با دست شکسته ، دست حیدر بودی ای زهرا
تو با اشک پیاپی چشم گریان علی بودی
ندارد شیر حق بعد از تو همتایی و هم شانی
تو همتای علی بودی و هم شان علی بودی
علی می دید مرآت الهی را به دیدارت
چگونه پیش چشم او جسارت شد به رخسارت
شگفتا اهل دوزخ باغ رضوان را زدند آتش
شیاطین بیت ذات حی سبحان را زدند آتش
الهی جسمشان در نار قهر کبریا سوزد
که هیزم جمع کرده
کعبه ی جان را زدند آتش
به دین کردند با شمشیر دین از چهار سو حمله
ز قرآن دم زدند و بیت قرآن را زدند آتش
گُلی را که نبی پرورد با ضرب لگد چیدند
به غنچه حمله کردند و گلستان را زدند آتش
به قرآن می خورم سوگند سوزاندند قرآن را
به ایمان می خورم سوگند ایمان را زدند آتش
مسلمان نیستم گر کذب گویم ، نا مسلمانان
از این بیداد قلب هر مسلمان را زدند آتش
به ناموس الهی حمله ور گشتند نامردان
همان قومی که بیت شاه مردان را زدند آتش
نمی گویم که تنها دخت احد را زدند آنجا
محمد را ، محمد را ، محمد را ، زدند آنجا
خدای من بهشت و شعله های نار یعنی چه؟
خطاکاران و بیت عصمت دادار یعنی چه؟
جسارتهای دیو و صورت انسیه الحورا
گل بی خار باغ وحی و نیش خار یعنی چه؟
نگاه شیر حق و تازیانه خوردن زهرا
طناب خصم و دست حیدر کرار یعنی چه؟
امیرالمؤمنین تنها میان آن همه دشمن
یگانه حامیش بین در و دیوار یعنی چه؟
مگر نه سینه ی زهرا ، بهشت مصطفی بودی
بهشت مصطفی و صدمه ی مسمار یعنی چه؟
فشار در ، غلاف تیغ ، قتل طفل ششماهه
به ناموس الهی این چنین رفتار یعنی چه؟
مدینه زیر و رو شد از صدای ناله ی زهرا
خدایا بی تفاوت بودن انصار یعنی چه؟
نه تنها سوختند از آتش کین بیت مولا را
مسلمانان به پیغمبر قسم کشتند زهرا را
تو طوبای علی بودی چرا بشکست پهلویت
تو مرآت خدا بودی چرا شد نیلگون رویت
تو روح مصطفی بودی ، چرا پشت در افتادی
تو دست مرتضی بودی ، چرا بشکست بازویت
خدیجه کو که گیرد در بغل چون جان شیرینت
محمد کو که در بر
گیرد و چون گل کند بویت
اگر چه در پس در ، حبس شد در سینه فریادت
صدای یا علی سر می کشید از تار هر مویت
تو با دست شکسته لب گشودی تا کنی نفرین
امیرالمؤمنین با دست بسته شد دعا گویت
مصیبت های تو از آسمان ها بود سنگین تر
که در سن جوانی این چنین خم گشت زانویت
چرا در هم شکستی ای محمد در قد و قامت
چه با مهر رخت شد ای قمر شرمنده از رویت
چه شد با تو چه پیش آمد که با آن صبر بسیارت
طلب کردی هماره مرگ خود از حی دادارت
تو در راه امیرالمؤمنین خود را فدا کردی
تو با ایثار جان حق ولایت را ادا کردی
تو بر حفظ علی با طفل معصومت سپر گشتی
تو حتی بین دشمن چهار کودک را رها کردی
تو زینب داشتی ای بانوی خلقت چه پیش آمد
که چون نقش زمین گشتی کنیزت را صدا کردی
مدال روی بازویت گواهی می دهد آری
که جان دادی طناب از دست حبل ا... وا کردی
تو از دور علی ، روبه صفت ها را پراکندی
تو در یک شهر دشمن ، یاری شیر خدا کردی
تو برگرداندی از مسجد امامت را سوی خانه
تو دختر تربیت بهر قیام کربلا کردی
تو با نطق رسایت خطبه خواندی از علی گفتی
تو ما را با علی تا صبح محشر آشنا کردی
ولایت زنده از نطق رسای توست یا زهرا
غدیر دوم ما خطبه های توست یا زهرا
سلام ما به سوز و گریه و تاب و تبت مادر
سلام مرغ شب بر ذکر یارب یاربت مادر
سلام ما به پایان غروب درد انگیزت
سلام ما به غسل و کفن و تشییع شبت مادر
سلام ما به غمهایی که کردی از علی پنهان
سلام
ما به اشک بی صدای زینبت مادر
سلام ما به آن آخر نگاه و آخرین ذکرت
که وقت دادن جان ، گشت جاری بر لبت مادر
سلام ما سلام ما سلام ما بر آن بانو
که درس عصمت و ایمان گرفت از مکتبت مادر
سلام ما به فرزندان پاکت تا صف محشر
که تو خود آسمان استی و آنان کوکبت مادر
سلامی پاک همچون آیه ی تطهیر از «میثم»
به سبطین و دو دخت و شوهر و امّ و ابت مادر
به هر جا رو کنم شهر و دیار توست یا زهرا
دل هر شیعه تا محشر مزار توست یا زهرا