چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسین(ع) › شهادت
سلام ای نازنین آلاله های سرخ زهرایی
سلام ای نازنین آلاله های سرخ زهرایی
که بشکفتید روی نیزه ها در اوج زیبایی
سلام ای یوسف بی پیرهن! ای بحر لب تشنه!
سلام ای آفتاب منخسف! ای ماه صحرایی
ز جا برخیز، ای اشکم نثار حنجر خشکت
که از بهر تو آب آورده ام با چشم دریایی
اگر چه قامتم خم گشت از کوه فراق تو
خدا داند شکستم پشت دشمن را به تنهایی
سر تو قطعنامه خواند و من تکبیر می گفتم
که بر بیداد گر طشت طلا شد طشت رسوایی
اگز از شام می پرسی ز ننگ شامیان این بس
که
با سنگ جفا کردند از مهمان پذیرایی
چنان داغ تو آبم کرده و از پا در افکنده
که ممکن نیست جز چشم تو زینب را تماشایی
به لطف و رأفتت نازم که در ویران سرا یک شب
سر پاک تو شد بر ما چراغ گرد هم آیی
خدا دادِ دل ما را ز اهل شام بستاند
که بهر کف زدن کردند دور ما صف آرائی
گرفتم پیکرت را چون به روی دست در مقتل
گریبان چاک زد از این شکیبایی، شکیبایی
قبول حضرتت افتد که هم چون ابر باران زا
به یاد حلق خشکت چشم «میثم» گشته دریایی