چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسین(ع) › شهادت
مدینه امامت کجا می رود؟
مدینه امامت کجا می رود؟
سفر کرده سوی خدا می رود
دل شب غریبانه تنها حسین
نهان از همه چشم ها می رود
مدینه! چه آرامی و ساکتی
امام غریبت کجا می رود؟
مدینه ز عباس و اکبر بپرس
اگر می رود، شب چرا می رود؟
مدینه تماشا کن این قافله
چه عاشق سوی کربلا می رود
اگر جان به بزم بلا می برد
علی اصغرش را کجا می برد؟
فضا محو تاب و تب زینب است
گمانم که وقت نماز شب است
همه هاشمیّات، مشغول ذکر
بیابان پر از نغمه ی «یارب» است
طرمّاح! محمل به سرعت مران
که بانوی این کاروان زینب است
همه کودکان را هم امشب مدام
غریبانه ذکر خدا بر لب است
حسین است چون ماه و اطراف او
فروزنده هفتاد و دو کوکب است
بیابان بزن ناله ای دلنشین
که دخت علی گشته محمل نشین
عجب کاروانی خدا یارشان
اجل آید از ره به دیدارشان
متاع همه گشته خون گلو
خداوند عالم خریدارشان
شود حجشان با شهادت شروع
اسارت بود آخر کارشان
گواهی دهم در کنار فرات
بود آبشان خون رخسارشان
چو اینان عزیزان پیغمبرند
مبادا کنی ای فلک خوارشان
قضا را چه امری مقدر شده؟
که سقّا پریشان اصغر شده
در این کاروان کودکی شیرخوار
به دامان مادر کشد انتظار
که روزی در آغوش گرم پدر
کند تشنه لب، جان خود را نثار
بپاشَد پدر خون او را به عرش
کند هدیه بر ذات پروردگار
در آغوش خون خدا پر زند
به دامان
زهرا بگیرد قرار
به بابا بگوید که با دست خویش
سپر کن به تیر و به خاکش سپار
به سقا بگویید آبش دهد
ز خون دو بازو، گلابش دهد
به زینب بگوئید: با سوز و آه
بود کعبه ات گودی قتلگاه
به اکبر بگوئید: بابا کند
چگونه به زخم جبینت نگاه؟
به زهرا بگوئید: از کعب نی
شود پیکر دخترانت سیاه
به قاسم بگوئید: خون سرت
خضاب رُخت می شود بی گناه
به طفلان بگوئید: در زیر خار
بیارید از ترس دشمن پناه
به «میثم» بگویید اشک روان
فرستد به دنبال این کاروان