گفت ارباب که اینجاست همان وعده گه یار

گفت ارباب که اینجاست همان وعده گه یار

شفاخانه ی هر سینه ی غمبار

بیایید و گشائید ز هر ناقه ی این قافله محمل

که رسیدیم به منزل به لب تشنه ی ساحل

همگی بار گشودند و بپا خیمه نمودند

وَ شیران و بنی هاشمیان چند به چند حلقه زدند و

همه ی پرده نشینان ز پس پرده فرود آمده و

خیمه گزیدند و ز دل آه کشیدند

تا که شد نوبت آن عمه ی سادات

که عباس مباهات کنان کرد ستون قدم خویش رکابش

به زمین پای نهاد از کرم ، آن مادر هر غصه و غم آمد و رو کرد سوی اهل حرم گفت: که ای وای از این خاک که خواهد شدش از اشک دو چشم من غمناک چه نمناک

از این سوی چنین حالت خواهر وَ از آن سوی برادر

ساربان را بعد الطاف فراوان ز ره لطف بفرمود که برخیز و برو اجر تو مشکور برو دور تر از دور مبادا شنوی ناله ی من را که غریبانه طلب می کنم از مقتل خود یار و مددکار

(هر چی می توانی از اینجا دور شو اگر کسی صدای غربت منو بشنوه و کمک نکنه مشکل پیدا می کنه)

برو دور تر از دور برو سرّ تو مستور

ساربان رفت با دامنی از هدیه سراسر که گرفته است ز سرور ولی اندر دل او مانده همان راز همان وسوسه ی نفس ستمگر

آسمان گشت وَ شد شام غریبان دشت تاریک زمین سرخ ، زمان تلخ ، به هر گوشه تنی بود که صد مزرعه آلاله به بر داشت وَ نه سر داشت

همه رفتند از این خاک به افلاک ولی با بدن چاک وَ در آن گودی گودال

فتاده است الف نه بدنی خم شده چون دال

خدا بی کفن و غرقه ی در دشنه و سر نیزه و شمشیر

کسی نیست کفن سازد و در خاک کند پیکر صد پاره ی او را

ولی انگار کسی آمده امشب به برش تا مگرش دفن کند پیکر او پیکر دور از سر او

اما ساربان است که اینگونه سرازیر شده در دل گودال

نه با

قصد کفن کردن و تدفین ببین آمده با نیت انگشتر او

کاش می برد همان را فقط ای کاش ولی برد هم انگشتر و انگشت وَ انگار که او کشت برای صدمین بار به پیش نگه خواهر غمدیده ، برادر