چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › فضائل
اگر روزی به من بخشند ملک هر دو دنیا را
اگر روزی به من بخشند ملک هر دو دنیا را
نخواهم داد هرگز ذرّه ای از مهر زهرا را
من از روزی که هستم سائل او سلطنت دارم
ببین معراج عشق این گدای بی سر و پا را
وجود من پر از درد است اما سحر خود کردم
به یک یا فاطمه گفتن صد اعجاز مسیحا را
اگر چه قلب من لبریز مهر او بود اما
چگونه می شود در یک سبو جا داد دریا را
چی می شد من غبار زیر پای فضه اش بودم
که روی سر دهم جا پای خدمتکار زهرا را
دهانم پر شود از عطر جنت تا که بفشانم
به لبهایم کلامی از کتاب عشق مولا را
به هر جایی که جمعی در عزایش اشک می ریزند
ملائک توتیا سازند خاک فرش آنجا را