چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › قبل از شهادت
اگر چه خصم، در خانه ریخت بر سر من
اگر چه خصم، در خانه ریخت بر سر من
رواست گریه کنید از برای شوهر من
مدینه گریه ی من سخت خسته ات کرده
حلال کن که بوَد روزهای آخر من
خدا گواست مرا می زدند و می لرزید
چو گوشواره که لرزد به گوش، دختر من
ز تازیانه بوَد سخت تر نگاه علی
که ایستاده غریبانه در برابر من
علی! که گفته غریبی؟ به این گروه بگو
که هست فاطمه تنها، تمام لشکر من
برای یاری من خویش را مده زحمت
که پشت در شده ششماهه ی تو یاور من
پناه من شده دیوار و، در شده سنگر
شکست پهلو و آتش گرفت سنگر من
خدیجه نیست که از من کند پرستاری
از این به بعد دگر زینب است مادر من
دگر زنان مدینه عیادتم نکنند
مگر که قاتلم آید کنار بستر من
کنم ز لطف و کرامت شفاعت از «میثم»
که ریزد از قلمش اشکِ دید ه ی تر من