دوباره زنده شد یاد پیمبر

دوباره زنده شد یاد پیمبر

دوباره مأذنه گشته معطر

دوباره فاطمه سجاده آورد

که آمد نغمه ی ا... اکبر

بلال ای آنکه محبوب خدایی

میان باغ گل نغمه سرایی

به هنگام اذانت جان حیدر

برای مرگ من بنما دعایی

تو که خود سالها افسرده بودی

ز جور مشرکان پژمرده بودی

«تو که می دانی درد تازیانه چیه دوران جاهلیت از مشرکین تازیانه ها خوردی درد سینه می دونی چه دردیه. سنگهای بزرگ داغ رو روی سینه ات می گذاشتند تا کفر بگی ولی می گفتی احد احد منهم می گفتم علی علی علی 1»

تو آگاهی ز درد دست زهرا

که چون من تازیانه خورده بودی

«گاهی که دشمنان می خواستند شدت عمل بیشتری

به خرج بدهند ریسمان به گردن بلال می انداختند و به دست بچه ها می دادند تا او را در کوچه ها بگردانند. 2»