چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › قبل از شهادت
چند روزیه مادرمون به فکر رفتن افتاده
چند روزیه مادرمون به فکر رفتن افتاده
یه
گوشه ی کِز می کنه به یاد مردن افتاده
با من و با برادرم حرف دیگه کمتر می زنه
برای حرف زدن با اون دلای ما پر می زنه
از اون روزی که دشمنا خونمون و آتیش زدند
جلوی چشم بچه ها به قلب بابا نیش زدند
دود خونه رو گرفته بود آتیش زبونه می کشید
چشمای ما رو می سوزوند دود که به ماها می رسید
یه وقت دیدم که ناله ای داره بگوشم می رسه
صدا یه طوری میومد انگاری که بی نفسه
خوب که صدا رو شنیدم دیدم صدای مادره
گفتم خدایا نکنه مادر من پشت دره
من توی دالون خونه به سوی مادر دویدم
یه صحنه ای دیدم که من از دیدنش می لرزیدم
یه وقت دیدم که دشمنا هجوم آوردند تو خونه
خدا کنه که مادرم به پشت اون در نمونه
یه وقت صدایی شنیدم می گفت : وا محمدا
چشمامو وا کردم و من صدا زدم بابا بیا
چشام دیگه سیاهی رفت آخه یه میخ داغ دیدم
رفته توی سینه ی گل از دیدنش می ترسیدم
یکی در و فشار می داد مادر من ناله می کرد
دیگه به پیکر و تنش جونی نمونده بود ز درد
هر دو تا دستای بابا با یه طنابی بسته بود
طناب بابا رو گرفت با اینکه مادر خسته بود
یه وقت دیدم یکی دوید جلوی مادرم رسید
شمشیر و از کمر وا کرد غلافش و بالا کشید
اونقدر زدن تا از زدن بازوی مادرم شکست
میون کوچه مادرم از شدت ناله نشست
یکی می گفت بازم بزن هر چی زنی بازم کمه
می گفت از این کارت علی توی دلش پر از غمه
می گفت علی غیرتیه غیرتش و ما می شکنیم
دلش می سوزه می بینه همسرش و ما می زنیم
یکی
می گفت یه جور بزن چند وقت دیگه اون بمیره
که داغ مرگ فاطمه جون علی رو می گیره
یکی می گفت محکم بزن دقّ دلت رو خالی کن
بغضت و از علی با این زدن به زهرا خالی کن
یکی می گفت خوب نزدم شاید بهشتم نبرند
یکی می گفت با این زدن بچه هاشم دق می کنند
یکی می گفت که حاجتم با این زدن روا می شه
با فاطمه کُشی دلم از غم و غصه وا می شه
یکی نبود کمک کنه از اون میون به مادرم
کتک زدن تموم که شد دوید دوباره دلبرم
دنبال مرتضی می رفت تا در مسجد که رسید
یه شمشیر برهنه ای رو سر همسرش بدید
آهی ز سینه اش کشید می خواست که نفرین بکنه
شکایت امت و اون به احمد و خدا کنه
ولی بابام گفت که نکن نفرین کنی عذاب میاد
خودت می دونی که بلا بابات مسلّم نمی خواد
مادرمون دست ما رو گرفت و آورد تو خونه
از اون روز شوم تا حالا چشمای ماها گریونه