چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › قبل از شهادت
بعد تو به عالم من دلخوشی ندارم
بعد تو به عالم من دلخوشی ندارم
بی تو با که گویم غمهای بی شمارم
ای امید دلها ، یا فاطمه یا زهرا
من که در مدینه غریب و ناشناسم
سر بر آر و بشنو زهرا تو التماسم
ای امید دلها ، یا فاطمه یا زهرا
ای فدای چشمت نگاهت به درد من بود طبیب
با دل شکسته بخوانم شب تا سحر امن یجیب
ای صفای خانه شبانه بار سفر را بسته ای
ای امید حیدر دلاور مگو که از من خسته ای
یاس نیلوفری ، یاور حیدری ، وای از این غم جدایی
ز آه سینه ی من گرفته ماه کوفه
شب غم دلم را گویم به چاه کوفه
ای امید دلها ، یا فاطمه یا زهرا
چاه کوفه ترسم که آتش بگیری از آه علی
من چسان بگویم به تو از گرفتم ماه علی
چاه کوفه جز تو نباشد دگر کسی همصحبتم
کوچه هاس تنگ مدینه بود خبر از غربتم
می کنم زمزمه ، فاطمه فاطمه ، وای از این غم جدایی
چاه کوفه خون شو که خون شده دل من
قتلگاه زهرا گردیده منزل من
ای امید دها ، یا فاطمه یا زهرا
چاه کوفه با من دعا کن شب همه شب تا به سحر
کس دگر نبیند بعالم افتاده یارش پشت در
چاه کوفه دیدم که دست زینب شده عصای او
مردم از خجالت چو دیدم کشیده
می شد پای او
می کنم زمزمه ، فاطمه فاطمه ، وای از این غم جدایی
چاه کوفه هر شب ز دیده خون جگر فشانده ام
بخدا ندانم چرا او نمانده و من مانده ام
چاه کوفه دیدم که گریان بحال او سجاده بود
چاه کوفه دیدم که تسبیح از دست او افتاده بود
می کنم زمزمه ، فاطمه فاطمه ، وای از این غم جدایی