چهارده معصوم (ع) › حضرت محمد (ص) › ولادت
غلام ساقیم و ساکن خراباتم
غلام ساقیم و ساکن خراباتم
که مست گشته ام امشب ز عشق او ماتم
منم که دیده گشودم به دیده ی دلبر
زدم می از گل روی ندیده ی دلبر
من از دیار جنونم اسیر دلدارم
ترانه از سر مستی به روی لب دارم
دو ماه سر زده امشب در آسمان عشق
دو یار ناز دو دلبر دو دلستان عشق
دو نور پاک خدایی دو مهر رخشنده
در آسمان محبت دو ماه تابنده
دو نور پاک خدایی دو رحمت مطلق
نوشته شد به سماوات ذکر جاء الحق
دو شه که هر دو به لب خال هاشمی دارند
دو مه که هر دو به رخ نور فاطمی دارند
دو گل که هر دو بهشتی پیکر ، اما
بهشت هر دوی اینها تبسم زهرا
به عشق هر دو اسیرم خوشم ز این مستی
دو دست دارم و دادم به هر یکی دستی
گرفته دست مرا آن یکی و می خندد
وَ آن یکی دَرِ غمزه به روی دل بندد
جمال هر دو بهشت است نه بلکه فوق بهشت
به سینه ام ز ازل نامشان خدا بنوشت
به نام نامی شان می زنم به دریا دل
به عشق این دو شدم مرد دریا دل
ز نام دلکش این دو بگو دل عاشق
یکی محمد و آن دیگری بود صادق
یکی در اوج لطافت پریوش و زیبا
یکی رئوف و رحیم و کریم و بی همتا
یکی به دلبری دل هزار سلسله دارد
یکی به وادی عرفان هزار قافله دارد
یکی اسیر نگاهس هزار یوسف مصری
یکی نشسته به راهش هزار یوسف مصری
یکی
مسیح ، مریض تبسمش باشد
یکی کلیم ، فقیر تکلمش باشد
یکی منادی وحدت به نقطه ی توحید
یکی درون نگاهش هزار شعله ی خورشید
یکی سفیر هدایت به وادی عشق است
یکی چراغ ره و میر و هادی عشق است
یکی خدای محبت شفیع رستاخیز
یکی ولایت محضش یگانه دستاویز
یکی طلوع سپیده ز خنده اش شیدا
یکی تمام خلایق ز عشق او شیدا
یکی به گفته ی قرآن مطهر و والا
یکی مفسر قرآن به لهجه ی زهرا
یکی ز برق نگاهش همه جهان روشن
یکی ز یمن قدومش زمین شده گلشن
یکی ربوده غمش هوش و عقل جبرائیل
یکی مقیم سرایش همیشه میکائیل
یکی فقط وَ فقط فکر خنده ی زهرا
یکی دلش پر از غم است از غریبی مولا
یکی به دور حریمش هزار زائر پاک
یکی مزار شریفش یکی بود با خاک