چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › شهادت
شنیدم که بعد از وفات بتول
شنیدم که بعد از وفات بتول
گل بوستان و بهشت رسول
علی چون چراغ شب غربتش
چه شبها که می سوخت بر تربتش
شب تیره با دیده ی اشکبار
علی بود و خاموشی و قبر یار
لبش مانده خاموش از زمزمه
دلش
پر ز فریاد یا فاطمه
شبی گفت با او شه عالمین
چراغ دل و دیده ی او حسین
پدر من فروغ دو عین توأم
گل باغ زهرا حسین توأم
خدا را کرم کن شبی ای پدر
مرا هم سر قبر مادر ببر
علی سوخت با این سخن حاصلش
تو گویی که شد تازه داغ دلش
چنان جان او در تب و تاب شد
که شمعی شد و سوخت و آب شد
چو شب بر زمین و زمان تیره شد
جهان همچو بیت علی تیره شد
علی آنکه می سوخت چون آفتاب
مه کوچکش را صدا زد ز خواب
که ای شمع جمع شب تار من
چراغ دل و چشم بیدار من
نه قلب تو از غصه افروخته
که مادر هم از هجر تو سوخته
ز جا خیز ای خفته با حال زار
که مادر بود بر تو چشم انتظار
ز جا جست آن طایر خسته دل
که جوید گُل خویش را زیر گِل
به آرامی آن مرغ افسرده حال
به دیدار مادر زدی بال بال
چو افتاد از دور چشمش به قبر
ز کف داد یکباره آرام و صبر
چو اشکی که از دیده افتد به خاک
بخاک اوفتاد آن بهین جان پاک
سرود از سویدای دل این کلام
غریب وطن جان مادر سلام
حسین تو هستم جوابم بده
سر از خاک بردار و آبم بده
سر از خاک بردار و رویم ببوس
ز جا خیر و زیر گلویم ببوس
زجا خیر و بر تن روانم بده
رخ نیلی ات را نشانم بده
تو که دست کردی برون از کفن
شدی زنده، کردی نوازش ز من
به آن دست و آن آه و آن سوز دل
بیا باز دستی بر آور ز گِل
گریبان خاک از لحد چاک کن
دل شب ز رخ اشک من پاک کن
کرم کن همی سوز بر «میثمت»
که ریزد ز شعرش شرار غمت