چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › شهادت
چه شب غمگینی، چه غم سنگینی
چه شب غمگینی، چه غم سنگینی
سینه ی مجروحی، پهلوی خونینی
جگر آب شود خون به تن فاطمه ام
پیرهن گریه کند بر بدن فاطمه ام
یار تنهای علی، بی تو ای وای علی
گشته اشک بصرم، آب غسل بدنت
کمکم کن دل شب، که بپوشم
کفنت
خون دل ریختم و پیرهنت را شستم
مُردم و زنده شدم تا بدنت را شستم
یار تنهای علی، بی تو ای وای علی
دل ز جان پوشیدم، خون دل نوشیدم
من به تاریکی شب، مرگ خود را دیدم
من که میر اُحد و فاتح خیبر هستم
لرزه افتاده به غسل بدنت بر دستم
یار تنهای علی، بی تو ای وای علی
غربتت کشت مرا، کس ندانست چرا
که علی از چه سبب، دل شب شست تو را
خواستی تا که نگیرم خبر از پهلویت
دست من خورد به روی ورم بازویت
یار تنهای علی، بی تو ای وای علی
وای از ماندن من، آه از رفتن تو
پشت در کُشت مرا، یا علی گفتن تو
کوه صبرم ولی از داغ تو بی تاب شدم
آب بر پیکر تو ریختم و آب شدم
یار تنهای علی، بی تو ای وای علی
شب تشییع من است، جان من این بدن است
تن من در تب و تاب، تن تو در کفن است
تا ابد چوبه ی تابوت تو بر دوش من است
بانگ «یا فضه خُذینی» تو در گوش من است
یار تنهای علی، بی تو ای وای علی