چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › شهادت
سر خاکت دوباره آمده ام تا برایت ...
سر خاکت دوباره
آمده ام
تا برایت دوباره گریه کنم
شب هفتت رسیده ام تا با
دل خود پاره پاره گریه کنم
شب هفت تو نه که هفت من است
آمده ام بر سر مزار خودم
هفت شب نه که هفتصد سال است
گریه کردم به روزگار خودم
هفت شب می شود که می گیرند
کودکانت سراغ مادر را
هفت شب می شود که می بینم
در و دیوار و خون بستر را
آسمانم مرا زمین زده ای
ای شکسته ببین شکستم را
خوب شد رفته ای نمی بینی
نیشخند مغیره بر من را
باورم نیست با دو دست خودم
ریختم خاک روی چشمانت
چیده ام تکه تکه سنگ لحد
پیش چشمان مات طفلانم
کاش می شد بگوئی ام زخم
چهره ی لاله گون تو باقی است
زینبم شسته چادر تو
روی آن لکه خون تو باقی است
چند وقتی نبود روسری ات
حال سر کرده دخترت زهرا
تازه فهمیده ام حرارت در
زده آتش به معجرت زهرا
شب هفت تو و برای علی
شب هفت محرم آمده است
وقت غسلت نشد بگو با من
زخم پهلوی تو هم آمده است؟
می نشیند بجای تو تا صبح
با کفی آب روبروی حسین
گوش زینب چه گفته ای که فقط؟
می زند بوسه بر گلوی حسین