چهارده معصوم (ع) › حضرت محمد (ص) › مبعث
بنام خدای جهان یا محمد
بنام خدای جهان یا محمد
بخوان یا محمّد! بخوان یا محمّد
بخوان تا بخوانند پیوسته با تو
خدا را زمین و
زمان یا محمّد
بخوان تا بدانند کون و مکان را
خدایی بوَد لامکان یا محمّد
بخوان تا که برگِرد شمع وجودت
بگردند هفت آسمان یا محمّد
تو بگشای لب تا بروید مسیحا
چو گل از کویر جهان یا محمّد
برافروز تا مردگان را ببخشی
به هر دم دوصد بار جان یا محمّد
سحاب کرامت بپوش آسمان را
که عالم شود بوستان یا محمّد
تو نوحی خلیلی کلیمی مسیحی
تویی منجی انس و جان یا محمّد
تو برگو، تو برگو، هو الحق هو الهو
تو بگشا تو بگشا زبان یا محمّد
تو بخشی به مظلوم روح رهایی
تو گیری ز ظالم امان یا محمّد
تو با نور دانش دهی برخلایق
جمال خدا را نشان یا محمّد
تو با دادِ خود دادِ مستضعفان را
بگیری ز مستکبران یا محمّد
تو در شدّت دشمنی دوستانه
دل از دست دشمن ستان یا محمّد
تو چوپان این گلّه ای تا قیامت
تویی میر این کاروان یا محمّد
تو با ذوالفقار علی سرکشان را
به خاک مذلّت نشان یا محمّد
فنا می شود هر چه باشد به عالم
به جز تو، تویی جاودان یا محمّد
تبسّم به سنگ عدو زن اگر چند
شود از لبت خون روان یا محمّد
اگر ساحرت خواند دشمن، نرنجی
تو او را سوی ما بخوان یا محمّد
بخوان تا بخوانند با تو خدا را
زن و مرد و پیر و جوان یا محمّد
تو اعجاز کن با بیان فصیحت
تو پیغام ما را رسان یا محمّد
ز ما داوری، رهبری از تو زیبد
همانا پیام آوری از تو زیبد
برافروز با چهره ی عالم آرا
ببین و بخوان و بگو حکم
ما را
تمام جهان است کوه حرایت
بگو ترک این تخته سنگ حرا را
بخوان تا بخوانند با تو خلایق
خدا را خدا را خدا را خدا را
تو را برگزیدیم ما، تا بکوبی
سر بولهب ها و بوجهل ها را
تو فرمان بده تا که بر فتح خیبر
گشاید علی دست خیبرگشا را
بتان را به دست علی سرنگون کن
سوا کن ز غیر خدا، ماسوا را
شود تا درون همه از خدا پر
برون از درون بشر کن هوا را
به امّت بگو دل سرای الهی است
بگیرید از دیو نفْس این سرا را
به شمشیر توحید از تن جدا کن
سر ظلم و بیداد و شرک و ریا را
به عزم تو بستیم جنّ و ملک را
مطیع تو کردیم ارض و سما را
زمین را ز فیض رسالت صفا ده
زمان را به نور نبوّت بیارا
اگر خواهی آری به کف یا محمّد
دل خصم و بیگانه و آشنا را
به مسکین تواضع، به سرکش تکبّر
به یاران مروّت، به دشمن مدارا
پیام رسای خدا بر لب توست
به عالم رسان این پیام رسا را
هم اکنون که حکم رسالت گرفتی
برای امامت بخوان مرتضا را
تو موسا و هارون، علی یا محمّد
پس از خود به هارون سپار این عصا را
اگر فتنه چون اژدها سر برآرد
علی می درد از هم این اژدها را
علی، شهریاری که در عین قدرت
کشد از ره مهر، ناز گدا را
علی روزه داری که با بذل نانش
مزیّن کند سوره ی «هل اتی» را
علی رادمردی که با فرق خونین
به قاتل کند بذل، سهم غذا را
علی قهرمانی که با بذل تیغش
به دشمن دهد درس مهر و وفا را
علی آن امامی که داده خدایش
مقام و جلال همه انبیا را
علی از ازل دست «میثم» گرفته
به او داده فرمان مدح و ثنا را
که را زهره تا مدح مولا بگوید
مگر ذات باری تعالی بگوید