چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › شهادت
در نفس شعله ی جگر دارم
در نفس شعله ی جگر دارم
قلب سوزان و چشم تر دارم
من به خاک مدینه گم شده ای
از دو عالم عزیزتر دارم
چشمی از اشک ماتمش لبریز
دلی از ناله پر شرر دارم
ناله ی دختر رسول خداست
شعله هایی که در
جگر دارم
منم آن شمسه ی سپهر کمال
که هزار آسمان قمر دارم
گر چه مخفی است از نظر قبرم
به محبان خون نظر دارم
گر چه زوار، بی خبر ز من اند
من ز احوالشان خبر دارم
ای بسا دل که دور تربت خود
همچو مرغ شکسته پر دارم
من همان نخل سبز توحیدم
که ولای علی ثمر دارم
به دفاع علی کنم تقدیم
هر چه با خویش برگ و بر دارم
گر چه ماه رخم بود نیلی
روی چون مهر جلوه گر دارم
نه ز ایثار جان بود باکم
نه غم از کشتن پسر دارم
من طرفدار حیدرم حاشا
دست از این عقیده بر دارم
در دل دشمن از تمام وجود
به دفاع علی سپر دارم
سندم سینه ای که آزرده
روی آن مُهر معتبر دارم
تلخی تازیانه شیرین است
ز آنکه شور علی به سر دارم
آه مولا بود به جانم حبس
خون دل جاری از بصر دارم
بر علی هر شب از علی پنهان
اشک در دیده تا سحر دارم
شکوه از بی وفایی امت
با خداوند دادگر دارم
خاطرات من است و محسن من
آنچه از آستان در دارم
سینه ام چاه غصه های علی است
در غم اوست ناله، گر دارم
فاطمه، این منم که در غم تو
اشک در دیده چون گهر دارم
گر چه آلوده ام غلام توأم
چه غم از آتش سقر دارم
«میثمم» میثم شما هستم
با شما نسبتی دگر دارم
تا بگریم به ماتمت همه عمر
گه محرم گهی صفر دارم