چهارده معصوم (ع) › حضرت امام علی (ع) › ولادت
کعبه امشب مهبط نور خداست
کعبه امشب مهبط نور خداست
مکه امشب قبله نه قبله نماست
در شب میلادت ای نور خدا
نور می تابد به جان ماسوی
حاصل حب و وداد حق تویی
فاش گویم خانه زاد حق تویی
مریم آن کاخ عبادت را ریاض
دید چون در خویش آثار مخاض
وحی آمد گر چه هستی محترم
لیک بیرون رو بدین حال از حرم
این مکان غیر از عبادتگاه نیست
مسجد است اینجا ولادتگاه نیست
گر چه فرزندت بود عیسی ولی
فرقها دارد مسیحا با علی
لیک بهر مادرت از آسمان
این ندا آمد که نزد ما بمان
فاطمه ام اسد بنت اسد
غم مبادا بر دلت یکدم رسد
آمدی در کوی ما محزون مرو
همچو مریم از حرم بیرون مرو
کشتیم را نوح آوردی بیا
خانه ام را روح آوردی بیا
فاطمه از این ندا مسرور شد
درد شیرین و دلش پر شور شد
همسفر با دل شد و پرواز کرد
چشم خود را سوی کعبه باز کرد
کعبه دست و پای خود گم کرده بود
بر رخش اما تبسم کرده بود
کعبه یک در داشت آنهم مشرکان
رفت و آمد می نمودندی از آن
گفت با خود هوش باش او حیدر است
نی سزاوار ورود از این در است
باز کن ای بیت پاک داوری
بهر باب اله باب دیگری
این بگفت و نعره بر افلاک زد
بهر مولا سینه خود چاک زد
کای به رضوان ساقی کوثر بیا
وی در رحمت
تو از این در بیا
ای فدای مقدمت حِجر و حَجر
گشته از هجر تو زمزم دیده تر
چشم حق بنگر تو بر چشم ترم
دست حق بگذار پایت بر سرم
میهمان ای جان تو بر جانانه ای
میهمان نه بلکه صاحب خانه ای
ای بلند آوازه از نامت حرم
حرمتت کرده حرم را محترم
خانه معبود بر روی زمین
در طوافت بود و می گفتا چنین
یاعلی جان مقتدای من تویی
دلبر من دلربای من تویی
من ز تو بودم ز تو هستم علی
سرخوشم از عهد و پابستم علی
کعبه من اذنت احرامم بده
مروه من از صفا جامم بده
این در افتاده ز پا را خود ببر
بی خود از خود کن مرا با خود ببر
یک نگاهت را بده هستم بگیر
جان زهرا یا علی دستم بگیر