چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسن (ع) › ولادت
روزگاری بود در این کهکشان
روزگاری بود در این کهکشان
خانه ای ساده به زیر آسمان
اهل خانه مهربان مهربان
خانه دار خانه بانوئی جوان
بانوئی که زندگیش ساده بود
دل به فردی آسمانی داده بود
آسمانی بودن و روی زمین
خانه ی زیبایشان خلد برین
خانه بر انگشتر عالم نگین
فرش زیبایش پر روح الامین
جاروی این فرش زیبا نور بود
رشته هایش گیسوان حور بود
خشت خشت خانه را چیده خلیل
آب چاهش می رسد از سلسبیل
هر چه از زیبائیش گویم کم است
قبله ی عشق رسول اکرم است
این سرای وحی پر احساس بود
سایه بانش شاخه های یاس بود
زیر سقفش بانوئی حساس بود
گوشه ای مشغول با دستاس بود
دسته ی دستاس می گرداند او
چهار قل بهر علی می خواند او
زندگی این دو در عالم تک است
وسعتش بی حد اگر چه کوچک است
چشمشان در انتظار کودک است
حیف عمر زدگانی اندک است
نُه بهار جاودانه زیستند
عاشقانه عاشقانه زیستند
عشق را با عشق حق بشناختند
در تنور عشق هم بگداختند
دل به
فرزندی که آمد باختند
مهد نازی را برایش ساختند
روی این گهواره گل پاشیده شد
طفل زیبایش حسن نامیده شد
در شبی نورانی و زیبا و صاف
کعبه آمد در حریمی از عفاف
خانه ی زهرای اطهر شد مطاف
دور گهواره ملائک در طواف
حق اگر بر سیم آخر می زند
بر لب این طفل ساغر می زند
پرده های حُسن را وا می کند
حُسن خود را او هویدا می کند
تا نگه بر طفل زیبا می کند
چهره ی خود را تماشا می کند
این پسر از پای تا سر از خداست
خلق و خویش مثل ختم الانبیاست
اولین فرزند شاه اولیاست
یوسف زهرا امام مجتبی است
حُسن را حُسنش ضمانت می کند
حُسن او یوسف ملامت می کند
قدو بالایش قیامت می کند
محشر است وقتی کرامت می کند
آمد او اندر حریم اهل بیت
شد ملقب بر کریم اهل بیت