چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسن (ع) › ولادت
اول تو را سرشته و انسان درست کرد
اول تو را سرشته و انسان درست کرد
شرح تو را نوشته و قرآن درست کرد
بعداً گل اضافی تان را اضافه کرد
تا از من خراب مسلمان درست کرد
می خواست رحمتش همه جا را بغل کند
با اشکهای چشم تو باران درست کرد
باید برای بندگی سجده هایمان
یک مسجدی به نام حسن جان درست کرد
بالم اگر به درد پریدن نمی خورد
یک سایبان که می شود از آن درست کرد
من زنده ی نسیم مسیحا دم توأم
آدم اگر شدم بخدا آدم توأم
تو ابتدای نسل طهورای کوثری
تو رودخانه ی زهرای اطهری
باید علی و فاطمه ای ظرف هم شوند
تا اینکه آفریده شود چون تو گوهری
کار خداست این که پیمبر پسر نداشت
وقتی تویی نیاز ندارد به دیگری
نسل مطهر نبوی نسل دختری است
با این حساب تو حسن بن پیمبری
می خواست دشمنت که پیش همه کوچکت کند
کوری چشم عایشه ها از همه سری
ای ارشد تمام پسرهای فاطمه
ای اولین حسین سحرهای فاطمه
ای آسمان تر از همه بالاتر از همه
ای بی کران تر از همه دریاتر از همه
سبحان ربیِ همه ی سجده های من
پروردگار سبز مبرّاتر از همه
دیدیم از تمام جهان مُرده تر شدیم
پس آمدیم نزد مسیحاتر از همه
تو زودتر به دامن زهرا نشسته ای
پس این تویی تو بچه ی
زهراتر از همه
ما از تو هیچ وقت نفرما ندیده ایم
ای جمله ی همیشه بفرماتر از همه
ما سالهاست رهگذر کوچه ی توئیم
مانند یک فقیر سر کوچه ی توئیم
مهتاب چشمهای تو خورشید پرور است
هرکس که طالعش حسنی نیست کافر است
دست تو دست آبی پرواز دادن است
هر روز صبح دل سر بامت کبوتر است
چشمان پر ستاره ی حضرت تو، نه
عبد الّه نجیب تو خورشید پرور است
اصلاً نیاز نیست قیامت به پا کنی
یک قاسمی خدا به تو داده که محشر است
اصلاً شما نیاز نداری به معرکه
وقتی لب سکوت تو شمشیر حیدر است
قسمت نبود تا که ببینند مردمان
بازوی تو ادامه ی فتاح خیبر است
فردا ملک به نام تو تکبیر می زند
صاحب زمان به جای تو شمشیر می زند
امشب اگر نگات هوای قرن کند
امید می رود که نگاهی به من کند
زیبنده است بال و پر صد فرشته را
زهرا ببافد و تن تو پیرهن کند
کُشتی بگیر پیش همه با برادرت
شاید کسی بیاید و جانم حسن کند
بهتر همان که در به در هر گذر شود
بالی که روی بام تو فکر چمن کند
این یا کریم مثل همه قصد کرده است
بر روی گنبدی که نداری وطن کند
بعد از تو ای امیر کفن پاره ها کسی
لازم نکرده است تنم را کفن کند