چهارده معصوم (ع) › حضرت محمد (ص) › رحلت
مُلک وجود غرق در اندوه و در عزاست
مُلک وجود غرق در اندوه و در عزاست
آغاز صبح غربت زهرا و مرتضاست
قرآن عزا گرفته و عترت شده غریب
شهر مدینه را به جگر داغ مصطفاست
خون گریه کن مدینه! کز این ماتم عظیم
گر آسمان خراب شود بر سرت رواست
گشتند انبیا همه چون فاطمه یتیم
زیرا عزای قافله سالار انبیاست
خلقت چه لایق است که صاحب عزا شود
عالم عزا گرفته و صاحب عزا خداست
اهل ولا به هوش که با رحلت نبی
شهر مدینه یکسره آبستن بلاست
قومی برای غصب خلافت شدند جمع
یا للعجب وصی پیمبر، علی، کجاست
دارالولا محاصره ، زهراست پشت در
دود و شراره بر فلک از بیت کبریاست
آتش زدن به خانه ی ریحانه ی رسول
پاداش رنج های شب و روز مصطفاست
آزردن بتول پس از رحلت رسول
با ا... قسم شروع جنایات کربلاست
از لحظه ای که غصب خلافت شد از علی
تا حشر حق آل محمد به زیر پاست
هر روز رأس شاه شهیدان به نوک نی
هر شب صدای ناله ی زهرا به گوش ماست
«میثم» قسم به میثم آزاه ی علی
آزادگی ولایت سلطان اولیاست