چهارده معصوم (ع) › حضرت محمد (ص) › رحلت
نبی به تارک ما تاج افتخار گذاشت
نبی به تارک ما تاج افتخار گذاشت
برای امّت خود فخر و اقتدار گذاشت
نخواست اجر
رسالت ولی دو گوهر پاک
میان ما دو امانت به یادگار گذاشت
دو گوهری که عزیزند چون نبوّت او
یکی کتاب خدا و یکی است عترت او
از این دو، مقصد و مقصود او هدایت بود
همه هدایت او نیز در ولایت بود
مودّتی که ز ما خواست بر ذوی القربی
از او به ما کرم و عزّت و عنایت بود
خطاب کرد که این دو، اعتبار همند
هماره تا ابد الدهر در کنار همند
به حق که این دو همانند نور و خورشیدند
که از نخست به قلب بشر درخشیدند
چهارده سده بگذشته هم چنان شب و روز
ز هم جدا نشدند و فروغ بخشیدند
چنان که نور و چراغند لازم و ملزوم
یکی است مکتب قرآن و چارده معصوم
چنان که شخص محمد جدا ز قرآن نیست
بدون عترت، قرآن چراغ ایمان نیست
کسی که مکتب عترت گزید بی قرآن
جدا ز عترت و قرآن بود، مسلمان نیست
رسول گفت که اینان چو این دو انگشتند
که متّصل به هم و متّکی به یک مُشتند
سوای قرآن مؤمن فنا بود دینش
بدون عترت هر کس خطاست آیینش
کسی که گفت کتاب خداست ما را بس
کند هماره خدا و کتاب نفرینش
به آیه آیه ی قرآن قسم بود معلوم
که دین شیعه کتاب است و چارده معصوم
چهارده مه تابنده، چارده اختر
چهارده صدف نور، چارده گوهر
چهارده یم توفنده، چارده کشتی
چهارده ره روشن، چارده رهبر
چهارده ولی و چارده مسیحا دم
که هم مؤیِّد هم بوده هم مؤیَّد هم
هزار حیف که امّت ره وفا بستند
پس از رسول خدا عهد خویش بشکستند
هنوز جسم حبیب خدا نرفته به خاک
به دشمنان خدا دسته دسته پیوستند
به بیت فاطمه ی او هجوم آورند
به جای گل همه هیزم برای او بردند
مدینه دستخوش فتنه ای عجیب شده
بهشت وحی محیط غم حبیب
شده
کجا روم؟ به که گویم؟ چگونه شرح دهم؟
علی که نفس محمد بُوَد غریب شده
سقیفه گشته بپا و غدیر رفته ز یاد
چه خوب اجر نبی داده شد، زهی بیداد
الا ز خون جگر پُر هماره ساغرتان
چه زود قول نبی محو شد ز خاطرتان
مگر نگفت نبی، فاطمه است بضعه ی من
مگر نگفت پس از من علی است رهبرتان؟
مگر نگفت که اکمال دین ولای علی است؟
مگر نگفت که این آیه در ثنای علی است؟
چه روی داد که بستید دست مولا را
رها ز بند نمودید دیو دنیا را
چرا رسول خدا را به قبر آزردید
چرا به بیت ولایت زدید زهرا را
طریق دوستی و شیوه ی وفا این بود؟
جواب آن همه احسان مصطفی این بود؟
عدو به آتش اگر جنت الولا را سوخت
شراره اش حرم ا... کربلا را سوخت
نسوخت دامن دخت حسین را تنها
پَر ملائکه و لب انبیا را سوخت
بود به قلب زمان ها فرود آن آتش
بلند تا صف حشر است دود آن آتش
قسم به فاطمه و باب و شوی و دو پسرش
که هر چه آمده اسلام تا کنون به سرش
خلاف خلق همان اختلاف اول بود
که شد جدا ره امت ز خط راهبرش
هماره «میثم» طیِ رهِ کُمیت کند
به نظم تازه حمایت ز اهل بیت کند