چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسن (ع) › فضائل
ای مظهر جمال جمیل خدا حسن
ای مظهر جمال جمیل خدا حسن
وی طلعت تو آینه ی کبریا حسن
خاک دَرِ تو کعبه ی عشاق
کوی تو
مِهر رخ تو قبله ی اهل ولا حسن
پاسخ شنید از طرف ذات ذوالجلال
هر دل شکسته ای که تو را زد صدا حسن
آنجا که وهم را نبود راه هیچ گاه
دائم تو رهبری و توئی مقتدا حسن
از ماهیان بحر الی ساکنان عرش
گریند در غم تو به صبح و مسا حسن
با خنده دیده دوخت به روی تو فاطمه
با گریه بوسه زد به لبت مصطفی حسن
گردی گر از بقیع تو با خود برد نسیم
نبود عجب که زنده کند مرده را حسن
گرید به یاد غربت تو چشم اهل دل
سوزد چراغ قبر تو در قلب ما حسن
گِرد حریم تو که درش بسته روز و شب
صف بسته اند سلسله ی انبیا حسن
صلح و ثبات و صبر تو گردید از ازل
بنیانگذار واقعه ی کربلاحسن
چشم زمانه بعد علی از تو در جهان
مظلوم تر ندیده بحق خدا حسن
ای چشم غیر بر کرمت، با کدام جرم
دشنام ها شنیده ای از آشنا حسن
آن خواست دست بسته برد سوی دشمنت
این یک فشرد بر روی پایت عصا حسن
این غم کجا برم که خطیبی به پیش روت
دشنام داد بر پدرت مرتضی حسن
این غم کجا برم که تو را یار آشنا
گردید مار و کشت به زهر جفا حسین
این غم کجا برم که پس از مرگ جای گل
باران تیر بر بدنت ریخت یا حسن
این غم کجا برم که برادر به دست خویش
بیرون کشید از بدنت تیرها حسن
تابوت و تن ز تیر ، یکی گشت و زین اِلَم
قدّ حسین همچو کمان شد دو تا حسین
گر جان شود جدا ز تنش بر فراز دار
«میثم» نمی شود ز تو هرگز جدا حسن