چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسن (ع) › فضائل
دوش افتادم به حال احتضار
دوش افتادم به حال احتضار
جان سپردم با دلی اندوهبار
دیدم آنجا دوستان فارغ ز صبر
بی مهابا می برندم سوی قبر
گشت مأوایم درون قبر تنگ
ریختند آنجا به رویم خاک و سنگ
شد سپس دور از نظرها یاد من
غربت آمد بر مبارکباد من
باز کردم چشم و دیدم خویش را
آری آن هنگامه ی در پیش را
این طرف رؤیای باغ آرزو
آن طرف از نار و آتش گفتگو
این طرف جنسی لطیف و نرم داشت
آن طرف احساس کردم شرم داشت
این طرف صحبت ز وصل یار بود
آن طرف حرف حمیم و نار بود
این طرف می کرد هر دل سرخوشی
آن طرف می کرد آتش سرکشی
این طرف اهل جنان غرق طرب
آن طرف دوزخ میان تاب و تب
بود در دل آرزوی باغ یار
آرزوی دیدن روی نگار
ناگهان بردند در این گیر و دار
دست بسته روح من را سوی نار
منکه بذر یأس در دل کاشتم
بر همه دست توسل داشتم
گر چه میزان عمل پستم گرفت
ناگهان دیدم کسی دستم گرفت
در میان آن هیاهوی نهیب
می کشد دست مرا دست غریب
گفت: از مایی تو ای از ما جدا
ای رمیده کی نمائیمت رها
گفتم او را کیستی فلک نجات
کیستی سرچشمه ی آب حیات؟
گفت: هستم آیه ی فتح القریب
جان زهرایم غریب بن غریب
من کریم اهل بیت کوثرم
من حسن هستم که از عالم سرم
گر چه کارت جرم و عصیان کردن است
شیوه ی ما لطف و احسان کردن است
کی گذارم بر دلت داغ بهشت
می کنم ارزانی ات باغ بهشت
گفتم او را ای بهشتم روی تو
جنت المأوای من گیسوی تو
ای که باشد بر تو زهرا بیقرار
بی تو با باغ جنانم نیست کار
بهر من باغ جنان
رخسار توست
دیدن روی خدا دیدار توست
همره خود تا به اعلایم ببر
جانب زهرا و مولایم ببر
جانب زینب ببر سوی حسین
تا بگیرم ذره ای بوی حسین