چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسن (ع) › شهادت
سینه ام دشت آتشستان شد
سینه ام دشت آتشستان شد
دلم از داغ سینه سوزان شد
مثل ابر بهار در پاییز
سهم چشمم مدام باران شد
وای بر من که در چنین ایام
بقعه های بقیع ویران شد
حرم میوه های قلب رسول
پیش چشمش بخاک یکسان شد
چه بگویم که سینه می سوزد
چه بگویم که دیده گریان شد
چه بگویم که آفتاب آنروز
پشت ابری ز شرم پنهان شد
به مقام رفیع باغ بقیع
آنچه ناگفتنی بود آن شد
در مکانیکه جبرئیل امین
به هزاران ملک نگهبان شد
حمله کردند مردمی نامرد
تلّی از خاک آن گلستان شد