چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › ولادت
می شناسید مرا ای که مرا می خوانید
می شناسید مرا ای که مرا می خوانید
می شناسید و یا نام مرا می دانید
می شناسید که هستم که به من مهمانید
می شناسید چه هستم که شما حیرانید
نشناسید که گردون همه نشناخت مرا
که خدا از گل و آب دگری ساخت مرا
ای شما که دل و دین باخته نام منید
ای غزالان که همه شیفته دام منید
مست مستید ولی تشنه یک جام منید
مست میلاد من و سرخوش ایام منید
جز خدایی که بپا داشته بنیاد مرا
هیچ کس یاد ندارد شب میلاد مرا
گر نبودم بخدا شیر خدا نیز نبود
نه علی بلکه حبیب دو سرا نیز نبود
گر نبودم حرم عشق شما نیز نبود
گر نبودم بخدا کرببلا نیز نبود
تشنه ای نیست که مایل نبود دریا را
نیست قلبی که نخواند پی هم زهرا را
فاطمه نام من و کینه من پروانه
طالب شمعم و پرواز کنم از لانه
جانب هر دل آتشزده دیوانه
آشنایم به شما و ز همه بیگانه
خانه ام قلب شما سوختگان دردم
بخدا خانه به خانه همه جا می گردم
از ازل سوخته ام در شرر عشق پدر
سوخت از زمزمه نیمه شبم مرغ سحر
شمع افروخته دارم به دل و دیده تر
دلبری سوخته دارم جگری سوخته تر
کس نداند که ز هجر تو چه داغی ندارم
باز در سینه خود سوخته باغی دارم
خواب بودند همه ننگ بر آن بیداری
وای زین مردم و زین رسم امانتداری
باری ار گوش به گفتار دلم بسپاری
آری ای دوست بهشت تو و آتش آری
یورش دوزخیان سخت تماشایی بود
شعله ها را به زبان قصه تنهایی بود