چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسین(ع) › شهادت
آمده ماتم کشیده خون جگر
آمده ماتم کشیده خون جگر
خواهرت بعد از چهل شب از سفر
آمده بعد از چهل شب بی کسی
آمده از غم لبالب دیده تر
با دلی مهجور و قلبی پر زخون
باغداری نیلگون و لاله گون
آمدم با قامتی خم چون کمان
یاس رفتم باز گشتم ارغوان
با خود آوردم ره آورد سفر
پیکری از تازیانه پر نشان
چهره ی مادر به صورت باشدم
حتم دارم کس دگر نشناسدم
لب گشا ای یار از جان بهترم
ای به خون خفته بریده حنجرم
شرح این دوری بپرس از زینبت
تا بگویم مو به مویت دلبرم
موچ خون دیدم به چشم مست خود
داده ام از کف تمام هست خود
بعد تو ای جان خواهر مضطرت
همسفر شد قاتلت با خواهرت
دیدم اینجا در کنار قتلگاه
پیکرت غرقه به خون بر نی سرت
شد چنین آغاز درد بیکسی
روی گلگون اشک زرد بی کسی
بعد تو ای قاری نیزه نشین
لحظه لحظه شد غمی ما را کمین
دوری تو سالها بر ما گذشت
سالها بود دوریت نی اربعین
هیچ دانی دوریت
با ما چکرد
در میان کوفه گشتم کوچه گرد
در سر نی آیت ا... و نور
بسته شد بر عترتت راه عبور
داد زلف پر ز خاکستر خبر
خواهرت را ز آتش کنج تنور
بند دل بر زلف تو آویختند
پای بشکسته سرت خون ریختند
کن نظاره چون گل پژمرده ام
از فراغت یا اخا افسرده ام
صورت نیلی من گوید ترا
کربلا تا شام سیلی خورده ام
دستهایم همچو حیدر بسته بود
مثل مادر بازویم بشکسته بود
شام رفتم روزمان گردید شام
سنگ خوردم چون سرت از روی بام
می فتاد از عرش نی روی زمین
رأس پاک ساقی لشکر مدام
چاک چاک است این دل غمدیده ام
از عدویت خارجی بشنیده ام
شامیان مسرور و طفلان دیده تر
رقص شامی پای محمل دیده ام
دیده بستی تا نبینی دلبرم
چرخ دون معجر کشیده از سرم
باورت می گردد ای گیسو خضاب
زینبت در بزم ننگین شراب
آرزوی مرگ می کردم ز حق
تا نبینم اینچنین حتی به خواب
لیک دیدم چوب لبهایت درید
بار دیگر قلب من در خون تپید