چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسین(ع) › شهادت
الا ای چو گل پیکرت چاک چاک
الا ای چو گل پیکرت چاک چاک
سرت بر سنان و تنت روی خاک
تو آیا نبی را گل گلشنی
تو آیا حسینی و باب منی
پدر جان که در خاک و خونت کشید
کدامین جفا جو گلویت برید
کدامین لعین دل دو نیمم نمود
بدین خردسالی یتیمم نمود
ز جا خیز ای باب غمپرورم
بکش دستی از مرحمت بر سرم
ز جا خیز و یک لحظه جان پدر
به موی پریشان ما کن نظر
چه باشد نوازی ز احسان مرا
نشانی ز شفقت بدامان مرا
دلم سوزد ای شاه ملک عرب
که کشتند آخر ترا تشنه لب
پدر جان گمانم آن
شمر دغا
زهم کرده رگهای حلقت جدا
زمانی که آن بی مروت ز تیغ
جدا کرد سر از تنت بی دریغ
دریغا نبودم که تا آن زمان
کنم تر گلویت به اشک روان