چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › قبل از شهادت
نشسته آینه ام گرد غم به رخسارت
نشسته آینه ام گرد غم به رخسارت
ز چاره مانده ام از غصه های بسیارت
ز بسکه روی گرفتی عجیب می ترسم
به گور خویش برم آرزوی دیدارت
هزار عقده ی قلب علی یکی گردد
اگر که باز کنی روسری گلدارت
چه دستهای پلیدی که در برم کردند
به جرم عشق علی میخ کوب دیوارت
نشسته ام به برت پلک می زنم آرام
که جان من ندهد این نسیم آزارت
به جان تو که زبان علی نمی گردد
برای این که بگوید خدا نگهدارت
خدا کند که همیشه بهار من باشی
همیشه مونس و غمخوار و یار من باشی
بهار و داس خزانی بهم نمی آید
عصا و دست جوانی بهم نمی
آید
تمام دلخوشی من بگو به تابوت و
قدی که گشته کمانی بهم نی آید
کنار بستر تو اشک و التماس از من
تو و عذار نهانی بهم نمی آید
شفا ز پینه ی دست تو آبرو دارد
مگو نگو نتوانی بهم نمی آید
مرا که خانه نشینم مخواه از این پس
بخاک تیره نشانی بهم نمی آید
امید و آرزوی چار کودک معصوم
عزا و فاتحه خوانی بهم نمی آید