چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › قبل از شهادت
غم بود و داغ بود و وداع سپیده بود
غم بود و داغ بود و وداع سپیده بود
خورشید هم ز شرم به مغرب خزیده بود
رد می شدند مادر و طفلی سیاهپوش
از کوچه ایکه وقت غروبش رسیده بود
حتی فرشته بال نمی زد به گردشان
دست نسیم هم رخشان را ندیده بود
مثل همیشه بر سر این راه جبرئیل
از رد پای خاکی شان بوسه چیده بود
آئینه ای که طاقت آهی نداشت آه
این چند روز زخم ترک را چشیده بود
حالا غریبه ای سر راه عبور او
یک دست را به نیت سیلی کشیده بود
نامحرمی که کینه ی این خانواده داشت
گویا دوباره نام علی را شنیده بود
کودک دوید تا نگذارد ولی چه سود
دستی حرام بر رخ مادر رسیده بود
دیوارهای سنگی این کوچه شاهد است
افتاده بود مادر و دیگر بریده بود
برخواست روی پا و زمین خورد و ناله کرد
خطی ز خون، گوشه ی چشمش چکیده بود