چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › قبل از شهادت
ای برادر چه می کنی با خود
ای برادر چه می کنی با خود
چند روزی است سرد و خاموشی
سر به زانو
گرفته ای چندی
لب خود می گزی نمی جوشی
یک طرف حال و روز غمگینت
یک طرف ناله های مادرمان
مانده ام با حسین در این ما بین
که چه خاکی کنیم بر سرمان
مشت خود می فشاری و در اشک
چهره ی نا امیدی می بینیم
چه شده در میان گیسویت
چند موی سفید می بینم
درد دل کن دوباره و دریاب
خواهری را که جان به لب کردی
بس که در بین خواب لرزیدی
بسکه در بین خواب تب کردی
دست بردار از دلم خواهر
که پر از شعله و شراره شده
بعد داغی که آتشم زده است
دل نمانده که پاره پاره شده
روضه ام روضه های یک کوچه است
کوچه ای سرد، کوچه ای تاریک
کوچه ای سنگی و غبار آلود
کوچه ای تنگ، کوچه ای باریک
بارها گفته ام خدا نکند
که در اینجا زنی زمین بخورد
یا سرش می خورد به دیوارش
یا که از ضرب سنگ می شکند
ولی ای وای بر سرم آمد
کوچه خالی ز رفت و آمد شد
چادر مادرم به دستم بود
که در آن کوچه راه ما سد شد
بین دیوارهای بی احساس
ازدحام حرامیان دیدم
پنچه ها مشت و دست ها سنگین
سایه ای را در آسمان دیدم
قد کشیدم به روی پا اما
حیف دستش گذشت از سر من
چشم من تار شد و گم شد
بین گرد و غبار مادر من
چادرش را به سر کشید و سپس
تکیه بر شانه ام به سختی داد
خواست مادر که خیزد از جایش
ولی این بار هم زمین افتاد
دست بر خاک می کشید آرام
با دو چشمان تار چاره نبود
چادرش را تکاندم و دیدم
گوش پر خون و گوشواره نبود