چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › شهادت
آن شب که شب از صبح محشر تیره تر بود
آن شب که شب از صبح محشر تیره تر بود
آن شب که از آن مرغ شب هم بی خبر بود
آن شب که خون از دامن مهتاب می ریخت
اسماء برای غسل زهرا آب می ریخت
آن شب خدا داند خدا داند که چون بود
قلب علی زندانی از فریاد و خون بود
آن شب امیرالمؤمنین با اشک دیده
می شست تنها پیکر یار شهیده
می شست در تاریکی شب مخفیانه
گه جای سیلی گاه جای تازیانه
صد بار از پا رفت و دست از خویشتن شست
جانان خود را در درون پیرهن شست
خود در کفن پیچید آن خونین بدن را
خونین بدن نه بلکه جان خویشتن را
چشم از نگه ، نای از نوا ، لب از سخن بست
بگشود دست حسرت و بند کفن بست
ناگه فتاد آن تیره کوکب را نظاره
گریان به گِرد آفتابش دو ستاره
از بی کسی در بال هم سر برده بودند
گویی کنار جسم مادر مرده بودند
داغ دل مولا دوباره گشت تازه
ریحانه ها را زد صدا پای جنازه
آن پر شکسته طائران از جا پریدند
افتان و خیزان جانب مادر دویدند
چون جان شیرین جسم او در بر گرفتند
گل بوسه از آن لاله ی پرپر گرفتند
یکبار از عمق کفن آهی بر آمد
با ناله بیرون دستهای مادر آمد
ناگه ندا آمد علی
بشتاب بشتاب
دردانه های وحی را دریاب دریاب
مگذار زهرا را چنین در بر بگیرند
مگذار روی سینه ی مادر بمیرند