چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › شهادت
غریب و یکه و تنها میان خانه بنشستم
غریب و یکه و تنها میان خانه بنشستم
مدینه گریه کن با من که زهرا رفته از دستم
غریبی مرا مردم همه با چشم خود دیدند
کنار شعله ی آتش گلم را با لگد چیدند
صدای ناله ی او را ز پشت در شنیدم من
خدا داند که از زینب خجالت می کشید من
بود هر شب همین نفرین به دشت و کوه و صحرایم
الهی بشکند دستی که سیلی زد به زهرایم