چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › شهادت
یادم میاد اون قدیما با بچه های کوچمون
یادم میاد اون قدیما با بچه های کوچمون
هم بازیهای مدرسه تو مسجد محلمون
بعد از نماز ظهر و عصر یه گوشه ای جمع می شدیم
حرف می زدیم با همدیگه تو رازا مَحرم می شدیم
یکی می گفت مادر من مهربونه بی نظیره
صبح تا به شب کار میکنه تا یه کم آروم بگیره
همیشه فکر بچه هاست خسته نمی شه مادرم
از زندگیش کم می ذاره تا که بده بال و پرم
اون یکی گفت که خواهرم تا که به دنیا پا گذاشت
مادرمون مریض شد و رفت و ما رو تنها گذاشت
یتیمی سخته بچه ها مادر یه نعمت واسه ماست
بهشت با اون ابهتش به زیر پای مادراست
گفتم به بچه های جمع ، منم می خوام حرف بزنم
از مادری قصه بگم دلها را از جا بکنم
یه زنی هم تو مدینه مادری بود دل مهربون
صاحب چند طفل کوچیک دو دختر شیرین زبون
با هیچ کسی کاری نداشت آدمها رو دعا می کرد
هر کسی که مشکلی داشت گره ز کارش وا می کرد
هر یتیمی بود توی شهر مادر و خیلی دوست می داشت
می رفت پیشش گریه می گرد سر روی زانوش می گذاشت
حالا بگید آی بچه ها مادر به این مهربونی
چرا باید غم بخوره یا که بشه قد کمونی
چرا باید به صورتش هاله ی نیلی بخوره
مادر به این مهربونی حیفه
که سیلی بخوره
گوش بکنید آی بچه ها چهل تا نامرد به یه زن
بچه ها فریاد می زدند خونمونو آتیش نزن
چی شده خونه ی علی دوباره غرق آتیشه
زینب می خواد چیزی بگه ولی خجالت می کشه
اما میگم من حرفشو یکی بود و یکی نبود
یه کودک ششماهه ای به پشت در افتاده بود